Die Entwicklung der menschlichen Großhirnhemisphäre

ما بیشتر دانش خود از ساختار نیمکره مغز را مدیون مطالعات فیلوژنتیکی هستیم. تحقیقات لودویگ ادینگر برای کارهای تشریحی تطبیقی ​​بی‌شمار پیشگام بود.او در «سخنرانی‌هایی درباره ساختار اندام‌های مرکزی عصبی انسان‌ها و حیوانات» (1886، 1904، 1908، 1911) او انبوه مشاهدات فردی را در یک مرتبه ترکیب کرد. همه چیز را خلاصه کرد در نیمکره، او یک قسمت پشتی با دیواره نازک، "اپیسفاریوم" و یک قسمت فشرده پایه، "هیپوسفاریوم" را تشخیص داد که از پیاز بویایی، جسم مخطط و سپتوم تشکیل شده است (EDINGER، 1905). با تمایز بین بخش‌های "قدیمی" مغز که در اوایل فیلوژنز رشد کردند و بخش‌های "جدید" مغز که دیر رشد کردند، EDINGER جنبه‌های اساسی را که امروزه هنوز در ساختار مغز مورد استفاده قرار می‌گیرد، برجسته کرد. اهمیت اساسی اگر برخی از دیدگاه‌های او توسط نتایج تحقیقات بعدی تغییر یا جایگزین شوند، از شایستگی ادینگر نمی‌کاهد. الیوت اسمیت (1901) اصطلاحات "Archipallium" و "Neopallium" را برای نواحی توسعه یافته اولیه و اواخر مغز انتهایی معرفی کرد. بر اساس مفهوم BROCAS، او هیپوکامپ و ناحیه تیغه پشتی را از بقیه قسمت‌های اپی‌سفاریوم به‌عنوان \"archipallium\" جدا کرد و آنها را در پیاز بویایی قرار داد. اتحاد هیپوکامپ و مراکز بویایی پایه برای تشکیل "راین سفالون"، که هنوز هم امروزه غالب است، قبلا توسط J UDSON HERRICK (1908) مورد انتقاد قرار گرفته بود. او آرشیپالیوم را بخشی مستقل از اپیسفاریوم می دانست.

Unsere Kenntnisse vom Aufbau der Großhirnhemisphäre verdanken wir zum größten Teil phylogenetischen Studien. Für die zahlreichen vergleichenden anatomi­ schen Arbeiten waren die Untersuchungen LUDWIG EDINGERS wegweisend, der in seinen" Vorlesungen über den Bau der nervösen Zentralorgane des Menschen und der Tiere" (1886, 1904, 1908, 1911) die Fülle der Einzelbeobachtungen zu einem geord­ neten Ganzen zusammenfaßte. An der Hemisphäre unterschied er einen dorsalen, dünnwandigen Teil, das "Episphaerium" und einen basalen kompakten Teil, das "Hyposphaerium", das aus Riechhirn, Corpus striatum und Septum besteht (EDINGER, 1905). Mit der Unterscheidung "alter" Hirnteile, die sich während der Phylogenese früh entwickelt haben, und "neuer" Hirnteile, die sich erst spät entwickelt haben, stellte EDINGER die prinzipiellen Gesichtspunkte heraus, die auch heute noch bei der Gliederung des Gehirns von grundsätzlicher Bedeutung sind. Es schmälert das Ver­ dienst EDINGERS nicht, wenn manche seiner Ansichten durch spätere Forschungsergeb­ nisse abgeändert oder abgelöst wurden. Für die früh und spät entwickelten Regionen des Endhirnes führte ELLIOT SMITH (1901) die Bezeichnungen "Archipallium" und "Neopallium" ein. Von einer Konzep­ tion BROCAS ausgehend trennte er als "Archipallium" den Hippocampus und die dorsale Septumregion vom übrigen Episphaerium ab und rechnete sie zum Riechhirn. Die Vereinigung von Hippocampus und basalen olfaktorischen Zentren zum "Rhinen­ cephalon", die heute noch vorherrscht, wurde allerdings bereits damals von J UDSON HERRICK (1908) kritisiert. Er betrachtete das Archipallium als einen selbständigen Anteil des Episphaeriums.