Desert Edens: Colonial Climate Engineering in the Age of Anxiety

چگونه پیشرفت‌های تکنولوژیکی و ترس‌های استعماری الهام‌بخش پروژه‌های ژئومهندسی اتوپیایی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شدند

از دهه 1870 تا اواسط قرن بیستم، کاشفان اروپایی، اقلیم شناسان، مقامات استعماری و برنامه ریزان مشتاقانه به پروژه های در مقیاس بزرگ علاقه مند بودند که ممکن است به طور فعال آب و هوا را تغییر دهند. با افشای این تاریخ، عدن صحرا به این می‌پردازد که چگونه محیط‌های خشک و نگرانی فزاینده در مورد آب و هوا در جهان استعماری این افزایش ایده‌ها در مورد مهندسی آب و هوا را شکل داده است. فیلیپ لمان از تصورات مربوط به تبدیل بیابان ها به جنگل ها تا برنامه های نازی ها برای تأثیرگذاری بر اقلیم مناطق جنگ زده، بحث اولیه تغییرات آب و هوا را در زمینه محیطی، فکری و سیاسی آن قرار می دهد و راه هایی را که این میراث در زمان حال بازتاب می یابد، در نظر می گیرد. بحران آب و هوا.

Lehmann برخی از بلندپروازانه ترین پروژه های مهندسی آب و هوا را بررسی می کند که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ظهور کردند. در مواجهه با صحرا در دهه 1870، فرانسوی ها مفاهیمی را برای پروژه سیل ایجاد کردند که منجر به ایجاد یک دریای صحرای مصنوعی می شد. در دهه 1920، معمار آلمانی، هرمان سورگل، سدسازی مدیترانه را به منظور مهندسی ژئومهندسی قاره آفریقایی-اروپایی به نام «آتلانتروپا» پیشنهاد کرد که متناسب با نیازهای مهاجران اروپایی باشد. طرح های نازی ها برای مقابله با بیابان زایی اروپای شرقی و آسیای مرکزی تدوین شد. علی‌رغم تفاوت‌های ایدئولوژیکی و فنی، این پروژه‌ها همگی تئوری‌ها و واژگان تغییرات آب و هوایی را در خود گنجانده و توسعه دادند. آنها همچنین بیان یک بدبینی شدید محیطی را با یک خوش بینی تکنولوژیک قدرتمند ترکیب کردند که همچنان به شکل گیری لحظه های معاصر ادامه می دهد.

با تمرکز بر ریشه های فکری، اثرات مورد نظر و تأثیر اقدامات اولیه برای اصلاح آب و هوا، عدن صحرا بررسی می‌کند که چگونه تخیل فناوری می‌تواند از ترس‌های شدید در مورد محیط زیست و تمدن الهام گرفته شود.

How technological advances and colonial fears inspired utopian geoengineering projects during the late nineteenth and early twentieth centuries

From the 1870s to the mid-twentieth century, European explorers, climatologists, colonial officials, and planners were avidly interested in large-scale projects that might actively alter the climate. Uncovering this history, Desert Edens looks at how arid environments and an increasing anxiety about climate in the colonial world shaped this upsurge in ideas about climate engineering. From notions about the transformation of deserts into forests to Nazi plans to influence the climates of war-torn areas, Philipp Lehmann puts the early climate change debate in its environmental, intellectual, and political context, and considers the ways this legacy reverberates in the present climate crisis.

Lehmann examines some of the most ambitious climate-engineering projects to emerge in the late nineteenth and early twentieth centuries. Confronted with the Sahara in the 1870s, the French developed concepts for a flooding project that would lead to the creation of a man-made Sahara Sea. In the 1920s, German architect Herman Sörgel proposed damming the Mediterranean in order to geoengineer an Afro-European continent called “Atlantropa,” which would fit the needs of European settlers. Nazi designs were formulated to counteract the desertification of Eastern Europe and Central Asia. Despite ideological and technical differences, these projects all incorporated and developed climate change theories and vocabulary. They also combined expressions of an extreme environmental pessimism with a powerful technological optimism that continue to shape the contemporary moment.

Focusing on the intellectual roots, intended effects, and impact of early measures to modify the climate, Desert Edens investigates how the technological imagination can be inspired by pressing fears about the environment and civilization.