Der verschenkte Konsens: Das Bündnis für Arbeit, Ausbildung und Wettbewerbsfähigkeit 1998–2002: Motivation, Rahmenbedingungen und Erfolge

برنامه 2010، که صدراعظم گرهارد شرودر در 14 مارس 2003 اعلام کرد، یک ماما برجسته داشت: اتحاد برای کار، آموزش و رقابت. از آنجا که شرکای اجتماعی اجازه دادند دور صدراعظم منفجر شود، دولت به تنهایی اصلاحات لازم در بازار کار را انجام داد. SPD بهای سیاسی بالایی را برای این گسست از مدل اجماع رانیش می پردازد: در دو سال گذشته انتخابات یکی پس از دیگری شکست خورده است. در سال 2006، این کشور با سرنوشتی مشابه با دولت کهل روبرو می شود، که ده سال پیش از آن به اتحاد برای مشاغل پایان داده بود: خداحافظی با قدرت دولت. چرا آخرین تلاش برای هماهنگی برای آینده قابل پیش بینی با شکست مواجه شد؟ دولت چه اشتباهاتی کرده است، تقصیر انجمن ها چیست؟ آیا اتحاد اصلاً موفقیت های قابل اندازه گیری داشته است؟

Die Agenda 2010, die Bundeskanzler Gerhard Schröder am 14. März 2003 verkündete, hatte einen prominenten Geburtshelfer: das Bündnis für Arbeit, Ausbildung und Wettbewerbsfähigkeit. Weil die Sozialpartner die Kanzlerrunde platzen ließen, setzte die Regierung die notwendigen Arbeitsmarktreformen im Alleingang durch. Für diesen Bruch mit dem rheinischen Konsensmodell zahlt die SPD einen hohen politischen Preis: Sie hat in den vergangenen beiden Jahren eine Wahl nach der anderen verloren. Damit droht ihr 2006 das gleiche Schicksal wie der Kohl-Regierung, die zehn Jahre zuvor schon einmal ein Bündnis für Arbeit aufgekündigt hatte: der Abschied von der Regierungsmacht. Woran ist der auf absehbare Zeit letzte Versuch der Konzertierung gescheitert? Welche Fehler hat die Regierung gemacht, welche Schuld trifft die Verbände? Hat das Bündnis überhaupt messbare Erfolge gehabt?