Der Supergau als Anlageobjekt?: Rechtliche und wirtschaftliche Aspekte der Versicherung von Großschadensrisiken durch Finanzinstrumente

خسارت هسته ای یکی از زیان های عمده صنعتی است. اگر - با وجود احتمال کم - چنین خسارتی در حد غیرقابل پیش بینی رخ دهد، به راحتی می توان سیستم بیمه و بیمه اتکایی را تحت الشعاع قرار داد. آیا در چنین مواقعی می توان ریسک بیمه را به بازار سرمایه منتقل کرد تا مجموعه تعهدات گسترش یابد؟

تورستن کولتشکا مدل اوراق بهادارسازی را که در دهه 1990 در ایالات متحده توسعه یافته بود، برای خطرات هسته ای که هنگام بهره برداری از یک نیروگاه هسته ای رخ می دهد، اعمال می کند. نقطه شروع این است که در یک بازار رقابتی، اپراتورهای راکتور برای سیاست‌های بیمه مسئولیت سنتی و جایگزین - که دومی در قالب ابزارهای مالی است که خطر هسته‌ای یک نیروگاه هسته‌ای را در بین تعداد زیادی از سرمایه‌گذاران بازار سرمایه پخش می‌کند، رقابت می‌کنند. نویسنده ابزارهای مالی مورد استفاده در بازار بیمه (اتکال) بلایای طبیعی ایالات متحده را ارائه و تجزیه و تحلیل می کند. با تکیه بر این، او مدلی برای مسئولیت هسته ای آلمان ایجاد می کند. با این حال، ارزیابی انتقادی نهایی مدل نشان می‌دهد که چرا ابزارهای مالی توسعه‌یافته، شکل جایگزینی از مسئولیت برای آسیب هسته‌ای را نشان نمی‌دهند. با این حال، رویکردهای اصلاحی را می توان به سایر ریسک های بیمه ای منتقل کرد.

Nuklearschäden zählen zu den industriellen Großschäden. Treten - trotz geringer Wahrscheinlichkeit - solche Schäden unvorhersehbaren Ausmaßes ein, kann das System von Versicherung und Rückversicherung leicht überfordert sein. Lässt sich in derartigen Fällen das Versicherungsrisiko zur Ausweitung der Haftungsmasse auf den Kapitalmarkt übertragen?

Thorsten Koletschka überträgt das in den 1990er Jahren in den USA entwickelte Securitization-Modell auf das beim Betreiben einer Kernkraftanlage auftretende nukleare Risiko. Ausgangsbasis ist, dass auf einem Wettbewerbsmarkt die Reaktorbetreiber um traditionelle und alternative Haftpflicht-Versicherungspolicen konkurrieren - letztere in Form von Finanzinstrumenten, die das nukleare Risiko einer Kernkraftanlage auf eine Vielzahl von Kapitalmarktanlegern verteilen. Der Autor stellt die auf dem US-amerikanischen (Rück-)Versicherungsmarkt für Naturkatastrophen eingesetzten Finanzinstrumente vor und analysiert sie. Aufbauend darauf entwickelt er ein Modell für die bundesdeutsche Atomhaftung. Die abschließend kritische Würdigung des Modells zeigt jedoch auf, warum die entwickelten Finanzinstrumente keine alternativen Haftungsform für Nuklearschäden darstellen. Die Reformansätze lassen sich allerdings auf andere Versicherungsrisiken übertragen.