Der Dandy und seine Verwandten: Elegante Flaneure, vergnügte Provokateure, traurige Zeitdiagnostiker

دندی‌ها به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان «شیرهای لنج» ظریف و بیهوده در نظر گرفته می‌شوند که در خانه‌شان در دنیای ثروتمندان و معروف‌ها زندگی می‌کنند، و چیزی جز این‌که آن‌ها را به شهرت و اعتبار تبدیل کنند، در ذهنشان نیست. در تجزیه و تحلیل دقیق تر، این توصیف بسیار محدود و گاهی اوقات حتی گمراه کننده است. رابرت هتلیج بر این عقیده است که شیک پوشی شوخ‌آمیز و تحریک‌آمیز را نمی‌توان به یک شیک پوش شیک تقلیل داد، اما همیشه، اگر نه در درجه اول، منتقد زمان خود و شرایط زندگی حاکم به شیوه‌ای بسیار خاص است. شیک پوش خود را نه به عنوان یک غیرمتعارف و نه به عنوان یک فعال سیاسی یا حتی یک انقلابی می بیند، بلکه بیشتر به عنوان یک تیزبین با دقت نگاه می کند که می خواهد چشمان مردم را به روش خود باز کند. علاوه بر این، این Essential این تز را که پست مدرنیسم اساس کار شیک پوشی را حذف می کرد، به چالش می کشد.

Dandys gelten weithin als elegante, eitle „Salonlöwen“, die in der Welt der Reichen und Schönen zu Hause sind und nichts anderes im Sinn haben, als es dort zu Ansehen und Prominenz zu bringen. Bei genauerer Analyse erweist sich diese Beschreibung als viel zu eingeschränkt und teilweise sogar als irreführend. Robert Hettlage vertritt die Auffassung, dass der spielerisch-provozierende Dandy sich nicht auf den eleganten Effekthascher reduzieren lässt, sondern auf sehr spezifische Weise immer auch, wenn nicht sogar vor allem, Kritiker seiner Zeit und der jeweils herrschenden Lebensumstände ist. Der Dandy sieht sich weder als Bohemien noch als politischen Aktivisten oder gar als Revolutionär, sondern eher als scharf beobachtenden Flaneur, der den Menschen auf seine Weise die Augen öffnen will. Darüber hinaus wird in diesem Essential die These bestritten, dass die Postmoderne dem Dandytum den Boden seines Wirkens entzogen hätte.