Demokratie — eine Kultur des Westens?: 20. Wissenschaftlicher Kongreß der Deutschen Vereinigung für Politische Wissenschaft

در زمانی که تصور می‌شود تغییرات اجتماعی در سراسر جهان به شدت شتاب می‌یابد، دموکراسی غربی به تنهایی برای مدت طولانی به عنوان تعهد هنجاری و نهادی ثبات ظاهر می‌شد. در طول تقریبی دویست سال تاریخ آن، به نظر می‌رسید که شکل سیاسی پیدا شده بود که در آن تغییرات اجتماعی می‌توانست از نظر سیاسی با موفقیت خاصی پردازش شود. با توجه به این تغییر شتابان، به نظر می رسید که گسترش جهانی و جهانی شدن آن در عمل فقط یک موضوع زمان باشد. پس از فروپاشی مدل حکومت شوروی، رژیم‌های غیردموکراتیک باقی‌مانده مانند یادگارهای پیشامدرن به نظر می‌رسند و ایده مدل‌های توسعه جایگزین و رقابتی جهانی برای جوامع سیاسی رنگ باخته است. سه تحول این اعتماد به نفس در سیاست و علوم سیاسی را در سال‌های اخیر از بین برده است. چین، برخی از جوامع اسلامی و سایر کشورهای کوچکتر هیچ نشانه ای از پذیرش دموکراسی غربی نشان نمی دهند. بلکه در تقابل کم و بیش قوی با اندیشه‌های غربی، «راه‌های خود» خود را با دیگر اولویت‌های هنجاری و سایر مبانی فرهنگی اعلام می‌کنند. در دموکراسی‌های غربی، آگاهی فزاینده‌ای وجود دارد که تغییرات سریع اجتماعی که همه حوزه‌های دیگر جامعه را وارونه می‌کند، حاوی پویایی است که می‌تواند بر نهادهای دموکراسی غربی نیز تأثیر بگذارد، که قبلاً به عنوان پایدار و «نهایی» تصور می‌شدند. .

In einer Zeit, in der weltweit sozialer Wandel als radikal beschleunigt wahrgenommen wird, erschien lange Zeit allein die westliche Demokratie als normatives und institutio­ nelles Unterpfand der Stabilität. Mit ihr schien in den rund zweihundert Jahren ihrer Geschichte die politische Form gefunden, in der sozialer Wandel besonders erfolgreich politisch verarbeitet werden könnte. Ihre weltweite Ausbreitung und faktische Univer­ salisierung schien in diesem beschleunigten Wandel nur eine Frage der Zeit zu sein. Nach der Implosion des sowjetischen Herrschaftsmodells wirkten die verbliebenen un­ demokratischen Regime nur noch wie vormoderne Relikte, die Idee alternativer und weltweit konkurrierender Entwicklungsmodelle politischer Gesellschaften verblaßte. Drei Entwicklungen haben diese Selbstgewißheit in Politik und Politikwissenschaft in den letzten Jahren verunsichert. China, einige islamische Gesellschaften und andere kleinere Staaten machen keine Anstalten, die westliche Demokratie zu übernehmen. Vielmehr proklamieren sie in mehr oder weniger starker Auseinandersetzung mit westlichen Vorstellungen "eigene Wege" mit anderen normativen Prioritäten und anderen kulturellen Grundlagen. In den westlichen Demokratien wächst das Bewußtsein, daß in dem alle anderen gesellschaftlichen Bereiche umkrempelnden schnellen sozialen Wandel eine Dynamik enthalten sei, die auch die bisher als stabil und "endgültig" gedachten Institutionen der westlichen Demokratien erfassen könnte.