Deictic imaginings : semiosis at work and at play

این کار نشان‌دهنده اولین گزارش یکپارچه از نحوه عملکرد deixis برای تسهیل دیدگاه‌ها، فراهم کردن مواد خام برای تطبیق نمایه و شی است. این کتاب یک رویکرد فلسفی تازه و کاربردی را با استفاده از شواهد تجربی اصلی ارائه می‌کند تا نشان دهد که نمایش‌های ناخوشایند، شناخت ساختارهای بازنمایی اصلی را تسریع می‌کنند. این موردی را نشان می‌دهد که درک تغییر دیدگاه‌ها با استفاده از دیکسیس برای یک نظریه ذهن و جهان‌بینی که مؤلفه‌های انسانی کشف و گسترش دانش فضایی را در بر می‌گیرد، بسیار مهم است. این کتاب از نظریه نشانه های سه گانه پیرس به عنوان گزارش توضیحی مناسب تری در مقایسه با نظریه های بولر و پیاژه پشتیبانی می کند. رویکرد واحد پیرس بر ساختگی ساختن یک جهان بینی که تنها با استدلال منطقی هدایت می شود، تأکید می کند. اهمیت خودتنظیمی و قدردانی از دیگری بودن در یک محیط اجتماعی فرهنگی را برجسته می کند. جزء جدایی ناپذیر این دیدگاه نشانه شناختی، تخیل به عنوان ابزار اولیه برای قرار دادن خود در واقعیت های ساخته شده است، بنابراین واقعیت را با امکانات جدید القا می کند. تخیل نیز برای ایجاد وضعیت ذهنی برای خود و دیگران ضروری است. در این سناریوهای تخیلی (شامل گفتگوی آشکار و سپس پنهان با خود) کودکان جهان بینی خود را از طریق نقش آفرینی زبانی می سازند، زیرا آنها دیدگاه های متضاد را در چارچوب های فضایی تصوری مشروعیت می بخشند.

This work represents the first integrated account of how deixis operates to facilitate points of view, providing the raw material for reconciling index and object. The book offers a fresh, applied philosophical approach using original empirical evidence to show that deictic demonstratives hasten the recognition of core representational constructs.  It presents a case where the comprehension of shifting points of view by means of deixis is paramount to a theory of mind and to a worldview that incorporates human components of discovering and extending spatial knowledge.  The book supports Peirce’s triadic sign theory as a more adequate explanatory account compared with those of Bühler and Piaget.  Peirce’s unitary approach underscores the artificiality of constructing a worldview driven by logical reasoning alone; it highlights the importance of self-regulation and the appreciation of otherness within a sociocultural milieu. Integral to this semiotic perspective is imagination as a primary tool for situating the self in constructed realities, thus infusing reality with new possibilities. Imagination is likewise necessary to establish postures of mind for the self and others. Within these imaginative scenarios (consisting of overt, and then covert self dialogue) children construct their own worldviews, through linguistic role-taking, as they legitimize conflicting viewpoints within imagined spatial frameworks.