Degenerations of Democracy

سه متفکر برجسته فرسایش پایه‌های اجتماعی دموکراسی را تحلیل می‌کنند و خواهان جنبشی برای کاهش نابرابری، تقویت همبستگی فراگیر، توانمندسازی شهروندان و بازپس‌گیری دستیابی به خیر عمومی هستند.

دموکراسی در مشکل است. پوپولیسم یک قربانی رایج است اما علت اصلی آن نیست. اساسی‌تر، دگرگونی‌های اجتماعی و اقتصادی است که پایه‌های دموکراسی را فرسایش می‌دهد، نخبگان حاکم تلاش می‌کنند تا امتیازات خود را قفل کنند، و انحرافات فرهنگی مانند تبدیل آزادی فردگرایانه به دشمن دیگر آرمان‌های حیاتی دموکراسی یعنی برابری و همبستگی. در انحطاط دموکراسی سه تن از برجسته‌ترین روشنفکران ما به بررسی دموکراسی می‌پردازند، نقاط شکست ما را پیدا می‌کنند و راه‌هایی را برای تجدید دموکراسی پیشنهاد می‌کنند.

در چارلز عبارت تیلور، دموکراسی یک فرآیند است، نه یک دولت نهایی. تیلور ناتوانی خزنده شهروندان، شکست در شمول و تلاش های گسترده برای سرکوب مشارکت دموکراتیک را مستند می کند و خواستار تجدید جامعه است. کریگ کالهون تأثیر اختلال، نابرابری و دگرگونی را در پایه‌های اجتماعی دموکراسی بررسی می‌کند. او به ما یادآوری می‌کند که دموکراسی‌ها به قوانین اساسی جمهوری‌خواه و همچنین اراده مردمی بستگی دارند، و همبستگی و همبستگی باید در مقیاس‌های بزرگ و همچنین محلی به دست آید.

تیلور و کالهون با هم بررسی می‌کنند که چگونه آرمان‌هایی مانند شایسته‌سالاری و اصالت تبدیل شده‌اند. مشکلات برای برابری و همبستگی، نیاز به بیان قوی‌تر ایده خیر عمومی، و چالش‌های بزرگ اندیشیدن بدون تمرکز فکر کردن همیشه. و نابرابری و بی ثباتی اوضاع را بدتر می کند. او از دموکراسی‌ها می‌خواهد که برای خشونت و بی‌نظمی در حاشیه‌شان آماده باشند - و با آنها با عدالت رفتار کنند، نه ظلم.

نویسندگان خواستار ایجاد اقدام جسورانه بر روی پروژه‌هایی مانند زندگی سیاه‌پوستان مهم است و معامله جدید سبز هستند. سیاست برای نجات دموکراسی کافی نیست. این حرکت نیاز دارد.

Three leading thinkers analyze the erosion of democracy’s social foundations and call for a movement to reduce inequality, strengthen inclusive solidarity, empower citizens, and reclaim pursuit of the public good.

Democracy is in trouble. Populism is a common scapegoat but not the root cause. More basic are social and economic transformations eroding the foundations of democracy, ruling elites trying to lock in their own privilege, and cultural perversions like making individualistic freedom the enemy of democracy’s other crucial ideals of equality and solidarity. In Degenerations of Democracy three of our most prominent intellectuals investigate democracy gone awry, locate our points of fracture, and suggest paths to democratic renewal.

In Charles Taylor’s phrase, democracy is a process, not an end state. Taylor documents creeping disempowerment of citizens, failures of inclusion, and widespread efforts to suppress democratic participation, and he calls for renewing community. Craig Calhoun explores the impact of disruption, inequality, and transformation in democracy’s social foundations. He reminds us that democracies depend on republican constitutions as well as popular will, and that solidarity and voice must be achieved at large scales as well as locally.

Taylor and Calhoun together examine how ideals like meritocracy and authenticity have become problems for equality and solidarity, the need for stronger articulation of the idea of public good, and the challenges of thinking big without always thinking centralization.

Dilip Parameshwar Gaonkar points out that even well-designed institutions will not integrate everyone, and inequality and precarity make matters worse. He calls for democracies to be prepared for violence and disorder at their margins―and to treat them with justice, not oppression.

The authors call for bold action building on projects like Black Lives Matter and the Green New Deal. Policy is not enough to save democracy; it will take movements.