Decentralization and Governance Capacity: The Case of Turkey

به طور گسترده فرض می شود که رابطه بین ظرفیت حکمرانی و تمرکززدایی، موفقیت در حکمرانی را تعیین می کند، اما نحوه عملکرد این رابطه تا حد زیادی مورد بحث است. آیا تمرکززدایی منجر به بهبود ظرفیت‌های حکمرانی می‌شود یا ظرفیت‌های خاصی پیش‌شرط می‌شوند تا تمرکززدایی منجر به حکمرانی بهتر شود؟ این کتاب با تکیه بر یک مطالعه تجربی از شهرداری‌های استانی ترکیه، استدلال می‌کند که موفقیت در تمرکززدایی به شدت تحت تأثیر شرایط اجتماعی-اقتصادی در استان و تا حدی کمتر از ظرفیت دولت محلی است. این کتاب با پیشنهاد این که رابطه بین تمرکززدایی و ظرفیت حاکمیتی نه تنها در سطح سازمانی بلکه در سطح توسعه نیز باید مورد توجه قرار گیرد، رویکرد جدیدی به شیوه‌های ظرفیت‌سازی و اصلاحات تمرکززدایی ارائه می‌کند. به این ترتیب، این کتاب تمرکززدایی نامتقارن را با توجه به توسعه اجتماعی-اقتصادی در سطح محلی برای نتایج بهتر حکمرانی پیشنهاد می‌کند.

It is widely assumed that the relationship between governance capacity and decentralization determines the success in governance, but how does this relationship function is largely contested. Does decentralization lead to an improvement in governance capacities, or are certain capacities preconditioned in order for decentralization to lead better governance? Relying on an empirical study of Turkish provincial municipalities, the book argues success in decentralization is strongly influenced by the socioeconomic conditions in the province and to a lesser extent by the local government’s capacity. The book provides a novel approach to capacity building practices and decentralization reforms by suggesting that the relationship between decentralization and governance capacity should be addressed not only on the organizational but also on the developmental level. In this way, the book proposes asymmetrical decentralization according to socio-economic development at subnational level for better governance outcomes.