Darwin, Marx and Freud: Their Influence on Moral Theory

به امید دستیابی به درک جامع و منسجمی از وضعیت انسان، باید به نحوی مؤلفه‌های زیست‌شناختی، جامعه‌شناختی و روان‌شناختی طبیعت و تجربه انسان را در هم ببافیم. و واقعاً نمی‌توان این کار را انجام داد، حتی تلاش برای انجام آن دشوار است - بدون اینکه ابتدا حساب خود را با داروین، مارکس و فروید تسویه کنیم. میراث این سه متفکر از راه های دیگر نیز همچنان ما را آزار می دهد. داروین، مارکس و فروید هر چه تفاوت‌های اساسی فلسفی آنها در جنبه‌های دیگر داشته باشند، یک جهت‌گیری فکری مشترک و مهم داشتند: آنها به ما آموختند که چیزهای انسانی را در قالب‌های تاریخی و تکاملی ببینیم. فیل از نظر عرفانی، پرسش‌های مربوط به هستی در آثارشان جای خود را به پرسش‌های مربوط به شدن داده بود. از نظر روش‌شناختی، پیدایش جایگزین ملاحظات غایت‌شناختی و ذات‌گرایانه در منطق تبیینی نظریه‌های آنها شد. داروین، مارکس و فروید بیش از همه نظریه پردازان تعارض، پویایی و تغییر بودند. آنها بر شکنندگی نظم تأکید می‌کردند، و دغدغه دائمی آنها همیشه کشف و توضیح راه‌های بی‌شماری بود که نظم از بی‌نظمی رشد می‌کند. به این دلایل، نظریه‌های آن‌ها دائماً با اصل اصلی ایمان سکولار مدرن ما مواجه می‌شوند و آن را به چالش می‌کشند: مفهوم پیشرفت. مطمئناً تأکید آنها بر تعارض و جریان تغییر در جریان زمان بی‌سابقه نبود. خاستگاه آن را در تفکر غربی می توان حداقل تا هراکلیتوس جستجو کرد.

hope of obtaining a comprehensive and coherent understand­ ing of the human condition, we must somehow weave together the biological, sociological, and psychological components of human nature and experience. And this cannot be done­ indeed, it is difficult to even make sense of an attempt to do it-without first settling our accounts with Darwin, Marx, and Freud. The legacy of these three thinkers continues to haunt us in other ways as well. Whatever their substantive philosophical differences in other respects, Darwin, Marx, and Freud shared a common, overriding intellectual orientation: they taught us to see human things in historical, developmental terms. Phil­ osophically, questions of being were displaced in their works by questions of becoming. Methodologically, genesis replaced teleological and essentialist considerations in the explanatory logic of their theories. Darwin, Marx, and Freud were, above all, theorists of conflict, dynamism, and change. They em­ phasized the fragility of order, and their abiding concern was always to discover and to explicate the myriad ways in which order grows out of disorder. For these reasons their theories constantly confront and challenge the cardinal tenet of our modern secular faith: the notion of progress. To be sure, their emphasis on conflict and the flux of change within the flow of time was not unprecedented; its origins in Western thought can be traced back at least as far as Heraclitus.