Daily Life during the Black Death

زندگی روزانه در طول مرگ سیاه چیزی جز عادی بود. وقتی طاعون به یک جامعه رسید، همه جنبه های زندگی از روابط درون خانواده گرفته تا ساختار اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن زیر و رو شد. سالن‌ها خالی شدند، قبرستان‌ها پر شدند، و خیابان‌ها توسط جنازه‌بران وحشتناکی اداره می‌شد که واگن‌های مرگشان روز و شب غوغا می‌کرد.

زندگی روزانه در دوران مرگ سیاه چیزی جز عادی بود. . در طول سه قرن و نیم که دومین همه‌گیری طاعون بوبونیک را تشکیل داد، از سال 1348 تا 1722، اروپایی‌ها مرتباً مورد حمله همه‌گیری قرار گرفتند که آنها را مانند داس درو از بین می‌برد. وقتی طاعون به یک جامعه رسید، همه جنبه های زندگی از روابط درون خانواده گرفته تا ساختار اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن زیر و رو شد. سالن‌ها خالی شدند، قبرستان‌ها پر شدند، و خیابان‌ها توسط جنازه‌بران وحشتناکی اداره می‌شد که واگن‌های مرگشان شب و روز غوغا می‌کرد. زمان طاعون قهرمانانه ترین و غیرانسانی ترین رفتاری را که می توان تصور کرد را برانگیخت. و با این حال، تمدن غرب زنده ماند تا دوره رنسانس، اصلاحات، انقلاب علمی و روشنگری اولیه را پشت سر بگذارد.

در زندگی روزمره در دوران مرگ سیاه جوزف بایرن با طرحی از دوره آغاز می شود. اپیدمی دوم، علل و ماهیت طاعون بوبونیک، و دیدگاه تجدیدنظر طلبانه اخیر در مورد آنچه که مرگ سیاه واقعاً چه بود. او پدیده طاعون را با تمرکز بر مکان‌هایی که مردم در آن زندگی می‌کردند و کار می‌کردند و با وحشت‌هایشان مواجه می‌شدند: خانه، کلیسا و گورستان، روستا، خانه‌های آفات، خیابان‌ها و جاده‌ها را به صورت موضوعی ارائه می‌کند. او خوانندگان را به کلاس درس دانشکده پزشکی که در آن تئوری های نادرست طاعون آموزش داده می شد، از طریق حرفه پزشکانی که بیهوده قربانیان را معالجه می کردند، به اتاق های شورای شهرداری می برد که در آن رهبران مدنی در مورد راه های پیشگیری و سپس درمان آفت عذاب می کشیدند. او درباره داروها، دعاها، ادبیات، لباس‌های خاص، هنر، شیوه‌های تدفین و جنایتی که طاعون به وجود آمد، بحث می‌کند. برن نمونه‌های واضحی را از سراسر اروپا و آن دوره ترسیم می‌کند و سخنان شاهدان و قربانیان را در هر کجا که ممکن است ارائه می‌کند. او با بحثی نزدیک در مورد طاعون در مارسی (1720-22)، آخرین طاعون بزرگ در شمال اروپا، و پیشرفت های تحقیقاتی در پایان قرن نوزدهم که سرانجام طاعون بوبونیک را شکست داد، پایان می دهد.

Daily life during the Black Death was anything but normal. When plague hit a community, every aspect of life was turned upside down, from relations within families to its social, political, and economic stucture. Theaters emptied, graveyards filled, and the streets were ruled by the terrible corpse-bearers whose wagons of death rumbled day and night.

Daily life during the Black Death was anything but normal. During the three and a half centuries that constituted the Second Pandemic of Bubonic Plague, from 1348 to 1722, Europeans were regularly assaulted by epidemics that mowed them down like a reaper's scythe. When plague hit a community, every aspect of life was turned upside down, from relations within families to its social, political and economic structure. Theaters emptied, graveyards filled, and the streets were ruled by terrible corpse-bearers whose wagons of death rumbled night and day. Plague time elicited the most heroic and inhuman behavior imaginable. And yet Western Civilization survived to undergo the Renaissance, Reformation, Scientific Revolution, and early Enlightenment.

In Daily Life during the Black Death Joseph Byrne opens with an outline of the course of the Second Pandemic, the causes and nature of bubonic plague, and the recent revisionist view of what the Black Death really was. He presents the phenomenon of plague thematically by focusing on the places people lived and worked and confronted their horrors: the home, the church and cemetary, the village, the pest houses, the streets and roads. He leads readers to the medical school classroom where the false theories of plague were taught, through the careers of doctors who futiley treated victims, to the council chambers of city hall where civic leaders agonized over ways to prevent and then treat the pestilence. He discusses the medicines, prayers, literature, special clothing, art, burial practices, and crime that plague spawned. Byrne draws vivid examples from across both Europe and the period, and presents the words of witnesses and victims themselves wherever possible. He ends with a close discussion of the plague at Marseille (1720-22), the last major plague in northern Europe, and the research breakthroughs at the end of the nineteenth century that finally defeated bubonic plague.