Cult of the Irrelevant: The Waning Influence of Social Science on National Security

چگونه \"سخت گیری\" حرفه ای و علمی باعث شد دانشمندان علوم اجتماعی به طور فزاینده ای برای سیاست امنیت ملی ایالات متحده بی ربط باشند

برای بسیج کردن منابع فکری آمریکا برای برآورده کردن چالش های امنیتی جهان پس از 9/11 ، دبیر دفاع ایالات متحده ، رابرت م. گیتس مشاهده کرد که \"ما باید دوباره Eggheads و ایده ها را در آغوش بگیریم.\" اما شکاف بین سیاست گذاران امنیت ملی و محققان روابط بین الملل به یک شکاف تبدیل شده است. روایت دس با بازگو کردن استراتژیست های دانشگاهی کلیدی طلایی مانند توماس شلنگ و والت روستو ، نشان می دهد که تحقیقات علوم اجتماعی در زمان جنگ به سمت حل مسئله عملی گرایش یافته و دانشمندان در زمان صلح به کارهای کمتری برگشته اند. رشته های علوم اجتماعی مانند علوم سیاسی کار پاداش داده شده ای که از نظر روش شناختی در مورد بورس تحصیلی که درگیر واقعیت های کثیف سیاست امنیت ملی بود ، پیچیده بود و فرهنگ دانشگاهی به طور فزاینده ای از کار حل مشکلات دنیای واقعی دور می شد. با استفاده از درس های این تاریخ و همچنین یک بررسی منحصر به فرد از سیاست گذاران امنیت ملی فعلی و سابق ، Desch توصیه های مشخصی را برای دانشمندانی که می خواهند کارهای دولت را شکل دهند ارائه می دهد. نتیجه یک تاریخچه فکری غنی است و یک تماس بیداری اساسی به یک زمینه که راه خود را از دست داده است.

How professionalization and scholarly “rigor” made social scientists increasingly irrelevant to US national security policy

To mobilize America’s intellectual resources to meet the security challenges of the post–9/11 world, US Secretary of Defense Robert M. Gates observed that “we must again embrace eggheads and ideas.” But the gap between national security policymakers and international relations scholars has become a chasm.

In Cult of the Irrelevant, Michael Desch traces the history of the relationship between the Beltway and the Ivory Tower from World War I to the present day. Recounting key Golden Age academic strategists such as Thomas Schelling and Walt Rostow, Desch’s narrative shows that social science research became most oriented toward practical problem-solving during times of war and that scholars returned to less relevant work during peacetime. Social science disciplines like political science rewarded work that was methodologically sophisticated over scholarship that engaged with the messy realities of national security policy, and academic culture increasingly turned away from the job of solving real-world problems.

In the name of scientific objectivity, academics today frequently engage only in basic research that they hope will somehow trickle down to policymakers. Drawing on the lessons of this history as well as a unique survey of current and former national security policymakers, Desch offers concrete recommendations for scholars who want to shape government work. The result is a rich intellectual history and an essential wake-up call to a field that has lost its way.