Couch City: Socrates against Simonides

هری برگر جونیور که شش دهه پژوهش ادبی، بلاغی و تاریخی را تاجگذاری می‌کند، خوانندگانی را به خوانندگان خود ارائه می‌کند. برگر تفاسیر معمول kalos kagathos افلاطون را زیر و رو می‌کند، و نشان می‌دهد که سقراط در دام یک بطن‌گویی دوگانه گرفتار شده است و به رفتارهای گفتاری مخاطبانش گره خورده است، حتی همانطور که آنها به او متصل هستند.

جمهوری و پروتاگوراس افلاطون هر دو جایگاه کوچک اما مهمی را برای شاعری که با هومر و هزیود متفاوت است، محفوظ می دارد: شاعر غزلی Simonides of Ceos. در پروتاگوراس، سقراط شعری منسوب به سیمونیدس را جدا می‌کند و از آن برای پایان دادن به سوفیست معروف و ظاهراً خطرناک، پروتاگوراس استفاده می‌کند. شهر نیمکت خوانشی دقیق از رویه‌های کمدی است که سقراط علیه پروتاگوراس به کار می‌برد، زیرا او را به سکوت فرو می‌برد. اما همچنین نشان می دهد که سقراط خطر ناشی از پروتاگوراس و سوفسطائیان دیگر را جدی می گیرد. سوفسطائیان حتی اگر به‌عنوان هوسباز معرفی شوند، در میان شخصیت‌های اقتدار کاریزماتیک - شاعران، راپسودها، پیشگویان، سخنوران و قانون‌گذاران - هستند که دیدگاه‌های مضر برای دموکراسی آتن را ترویج می‌کنند. سقراط از شعر سیمونیدس استفاده می کند تا نشان دهد که چگونه سوفسطائیان نه تنها تفسیر نادرست را انجام می دهند، بلکه قادر به دفاع در برابر آن نیستند.

برگر ریشه‌های خود را به‌عنوان یک نظریه‌پرداز ادبی پیشرو در این بحث بلاغی نشان می‌دهد و ایده‌هایی مانند نظریه گفتار-کنش را با زبان‌شناسی سخت‌گیر متعادل می‌کند. نتیجه یک ارزیابی مجدد تحریک آمیز و ضد شهودی از تعامل افلاطون با دموکراسی است.