Cosmopolitanism as Nonrelationism: Who is Cosmopolitan Now?

این کتاب نشان می‌دهد که می‌توان در مورد جهان‌وطنی بیش از تأیید جسورانه یک دولت جهانی یا به رسمیت شناختن فروتنانه ارزش اخلاقی برابر افراد، که همه را جهان‌وطن می‌کند، گفت. با شناسایی مشکلات مفهوم سنتی و تفکیک موقعیت‌های گوناگون در پارادایم جهان‌وطنی، مفهوم پالایش‌شده‌تر جهان‌وطن‌گرایی را به‌عنوان غیررابطه‌گرایی معرفی می‌کند که وظایف خاص نادیده گرفته شده را در میان همشهریان یا سایر افراد مرتبط، مانند اعضای خانواده یا دوستان رد می‌کند. p>

جهان‌گرایی به‌عنوان غیررابطه‌گرایی نوید غلبه بر یک بحث ریشه‌دار را می‌دهد که در آن همه جهان‌وطن هستند، و شخصیت رادیکالی که به طور سنتی با این اصطلاح مرتبط است را بازمی‌گرداند. جهان وطنی را به عنوان موضعی متمایز و کامل نشان می دهد که طرفداران کلاسیکی مانند بری، کانی، نوسبوم و پوگ را به چالش می کشد و شخصیت جهان وطنی نظریه های آنها را زیر سوال می برد. جهان‌وطن‌گرایی به‌عنوان غیررابطه‌گرایی پیامدهایی برای سیاست جهانی بدون تجویز نظم جهانی غیرقابل اجرا دارد: معیارهای هنجاری را برای ارزیابی نهادها ایجاد می‌کند و راهنمایی برای توسعه نهادهای جدید ارائه می‌کند.

This book suggests that more can be said about cosmopolitanism than either the bold endorsement of a world state or the humble recognition of the equal moral worth of individuals, which makes everybody cosmopolitan. Identifying problems with the traditional concept and disentangling a variety of positions within the cosmopolitan paradigm, it introduces the more refined concept of cosmopolitanism as nonrelationism, which denies underived special duties among fellow citizens or other related individuals, such as family members or friends.

Cosmopolitanism as nonrelationism promises to overcome an entrenched debate wherein everybody is a cosmopolitan, and brings back the radical character traditionally associated with the term. It portrays cosmopolitanism as a distinct and thorough position challenging classic proponents such as Barry, Caney, Nussbaum, and Pogge, and questioning their theories’ cosmopolitan character. Cosmopolitanism as nonrelationism has consequences for world politics without prescribing any unfeasible global order: It establishes normative criteria for evaluating institutions and provides guidance for the development of new ones.