Coordination Languages and Models: 4th International Conference, COORDINATION 2000 Limassol, Cyprus, September 11–13, 2000 Proceedings

این جلد شامل مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس بین‌المللی مدل‌ها و زبان‌های هماهنگی، هماهنگی 2000 است. در پی سه کنفرانس موفق قبلی برگزار شد که مجموعه مقالات آن نیز در این مجموعه ارائه شد، در مجلدات 1061، 1282 و 1594. نیاز به افزایش بهره‌وری برنامه‌نویس و توسعه سریع سیستم‌های پیچیده، انگیزه‌ای عمل‌گرایانه برای توسعه زبان‌ها و زبان‌های هماهنگی فراهم می‌کند. هیجان فکری مرتبط با چنین تلاش‌هایی ریشه در میل چند دهه‌ای برای کنار آمدن با سطوح فزاینده‌ای از انتزاع دارد. روش‌های مبتنی بر هماهنگی، جدایی تمیزی را بین اجزای نرم‌افزار فردی و تعاملات آنها در سازمان نرم‌افزار کلی فراهم می‌کنند. این جداسازی نوید آن را می دهد که توسعه برنامه کاربردی تر، پشتیبانی از تجزیه و تحلیل جهانی، و افزایش استفاده مجدد از نرم افزار را افزایش دهد. اینها در واقع نگرانی های اصلی در عصر اطلاعات هستند، در زمانی که همه جنبه های جامعه، به میزان روزافزونی، بر سیستم های نرم افزاری با پیچیدگی بی سابقه متکی هستند. تحقیقات در مورد روش‌های هماهنگی احتمالاً با تغییر فرهنگ نرم‌افزاری اطراف ما و منجر به توسعه راه‌حل‌های فنی مؤثر برای طیف گسترده‌ای از مشکلات مهم، نقش اصلی را در رسیدگی به این نگرانی‌های تکنولوژیکی ایفا می‌کند.

This volume contains the Proceedings of the Fourth International Conference on Coordination Models and Languages, Coordination 2000. It was held in the wake of three successful earlier conferences whose proceedings were also p- lished in this series, in volumes 1061, 1282 and 1594. The need for increased programmer productivity and rapid development of complex systems provides pragmatic motivation for the development of coordination languages and m- els. The intellectual excitement associated with such endeavors is rooted in the decades-old desire to cope with increasingly higher levels of abstraction. Coordination-based methods provide a clean separation between individual so- ware components and their interactions within the overall software organization. This separation promises to make application development more tractable, to support global analysis, and to enhance software reuse. These are indeed major concerns in the information age, at a time when all aspects of society are relying, to an ever increasing degree, on software systems of unprecedented complexity. Research on coordination methods is likely to play a central role in addressing these technological concerns by changing the software culture around us and by leading to the development of e?ective technical solutions for a broad range of important problems.