Convulsing Bodies: Religion and Resistance in Foucault

این کتاب با استفاده از دین برای دستیابی به مفاهیم اصلی تفکر میشل فوکو، جایگزینی قوی برای شیوه خوانش آثار فیلسوف در سراسر علوم انسانی ارائه می دهد. فوکو به مسیحیت به عنوان رقیب اخلاق باستانی و والد نظم و انضباط مدرن علاقه مند بود و همیشه نسبت به ریاکاری و خشونت در کلیساها هوشیار بود. با این حال، بسیاری از خوانندگان نادیده گرفته اند که مذهب در اندیشه او، به ویژه در مورد بدن انسان و نحوه شکل گیری آنها، مرکزیت دارد. هدف این نیست که فوکو را به نوعی مؤمن تبدیل کنیم یا از او تز ثابتی در مورد دین به عنوان آن استخراج کنیم. بلکه این است که ببینیم فوکو چگونه لفاظی مذهبی را صفحه به صفحه درگیر می کند – حتی زمانی که مذهب موضوع اصلی او نیست. وقتی خوانندگان اشارات او را دنبال می‌کنند، می‌توانند ببینند که چرا او در دین نه تنها یک موضوع نقد، بلکه یک تحریک همیشگی برای اندیشیدن در مورد چگونگی عملکرد گفتار بر روی بدن‌ها و چگونگی مقاومت بدن‌ها می‌بیند.

با استدلال اینکه فوکو آزمایش‌هایی انجام می‌دهد. مارک جردن در نوشتن برای خنثی کردن انتظارات آکادمیک درباره تاریخ و نظریه، به جنبه های نمایشی و نمایشی نوشته یا سخنرانی فوکو اهمیت می دهد. فوکو چگونه امکانات خود-دگرگونی را به نمایش می گذارد؟ چگونه کتاب ها یا سخنرانی های او با مناسک و مناسکی که در آنها تشریح می کند، مشابهت دارد؟ Convulsing Bodies بازی پنهان و جستجوی خود را با عوامل سیستم های توتالیزه کننده (به ویژه در آکادمی) دنبال می کند و فوکویی را به ما می دهد که در حین بازی با مخاطبان خود - یا آموزش می دهد. آنها.

By using religion to get at the core concepts of Michel Foucault's thinking, this book offers a strong alternative to the way that the philosopher's work is read across the humanities. Foucault was famously interested in Christianity as both the rival to ancient ethics and the parent of modern discipline and was always alert to the hypocrisy and the violence in churches. Yet many readers have ignored how central religion is to his thought, particularly with regard to human bodies and how they are shaped. The point is not to turn Foucault into some sort of believer or to extract from him a fixed thesis about religion as such. Rather, it is to see how Foucault engages religious rhetoric page after page—even when religion is not his main topic. When readers follow his allusions, they can see why he finds in religion not only an object of critique, but a perennial provocation to think about how speech works on bodies—and how bodies resist.

Arguing that Foucault conducts experiments in writing to frustrate academic expectations about history and theory, Mark Jordan gives equal weight to the performative and theatrical aspects of Foucault's writing or lecturing. How does Foucault stage possibilities of self-transformation? How are his books or lectures akin to the rituals and liturgies that he dissects in them? Convulsing Bodies follows its own game of hide-and-seek with the agents of totalizing systems (not least in the academy) and gives us a Foucault who plays with his audiences as he plays for them—or teaches them.