Connecting The Wire: Race, Space, and Postindustrial Baltimore

سریال HBO سیم (2002-2008) که به‌عنوان یکی از بهترین برنامه‌های تلویزیونی تولید شده مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است، یک رویداد برجسته در تاریخ تلویزیون است که چشم‌اندازی خام و به‌طور چشمگیری از پرمخاطره شدن را ارائه می‌کند. تجارت مواد مخدر و سرزندگی زندگی در فضاهای متروکه ایالات متحده پساصنعتی. سیم با روایتی گسترده که تقاطع نژاد، تاریخ شهری و لحظه نئولیبرال را به نمایش می گذارد، نقد پیچیده ای از جامعه ای را ارائه می دهد که نژادپرستی و نابرابری در هم ریخته است.

در < استنلی کورکین با اتصال The Wire اولین تحلیل جامع و فصل به فصل کل مجموعه را ارائه می دهد. او با تمرکز بر تصاویر نمایش از محیط ساخته شده شهر بالتیمور و ابعاد جغرافیایی نژاد و طبقه، تحلیل می کند که چگونه خالق و مجری سریال The Wire، دیوید سایمون، از نمایش برای توسعه یک برنامه استفاده می کند. بینش اجتماعی از لحظه تاریخی آن، و همچنین ابزاری برای نقد بسیاری از «داده‌های» اجتماعی. در تصویرهای تلخ The Wire از دلالان مواد مخدر، پلیس ها، کارگران درازکش، مقامات مدرسه و دانش آموزان، و اعضای سیستم قضایی، کورکین شبکه ای از روابط و نیروهایی را ترسیم می کند که زندگی اجتماعی شهری را تعریف می کند. زندگی طبقه پایین شهری به ویژه در اوایل قرن بیست و یکم. او یک مورد قانع کننده را بیان می کند که با تاریخچه تعبیه شده آن در روابط نژادی و نژادی در ایالات متحده، سیم شاید پایدارترین و واضح ترین کاوش زندگی شهری در فرهنگ عامه معاصر باشد.

Critically acclaimed as one of the best television shows ever produced, the HBO series The Wire (2002–2008) is a landmark event in television history, offering a raw and dramatically compelling vision of the teeming drug trade and the vitality of life in the abandoned spaces of the postindustrial United States. With a sprawling narrative that dramatizes the intersections of race, urban history, and the neoliberal moment, The Wire offers an intricate critique of a society riven by racism and inequality.

In Connecting The Wire, Stanley Corkin presents the first comprehensive, season-by-season analysis of the entire series. Focusing on the show’s depictions of the built environment of the city of Baltimore and the geographic dimensions of race and class, he analyzes how The Wire’s creator and showrunner, David Simon, uses the show to develop a social vision of its historical moment, as well as a device for critiquing many social “givens.” In The Wire’s gritty portrayals of drug dealers, cops, longshoremen, school officials and students, and members of the judicial system, Corkin maps a web of relationships and forces that define urban social life, and the lives of the urban underclass in particular, in the early twenty-first century. He makes a compelling case that, with its embedded history of race and race relations in the United States, The Wire is perhaps the most sustained and articulate exploration of urban life in contemporary popular culture.