Computers in Third-World Schools: Examples, Experience and Issues

دلایلی که دولت های کشورهای در حال توسعه باید فناوری رایانه را در مدارس خود قرار دهند بسیار بحث برانگیز است، اما کمتر از استفاده واقعی از این ماشین های نسبتاً گران قیمت و نرم افزار آنها نیست. این کتاب به تجربیات کشورهای آفریقایی، آسیایی و عرب زبانی می پردازد که قبلاً در برخی از مدارس خود رایانه دارند. این عمدتا بر اساس تحقیقات در چین، اردن، کنیا، موریس، سریلانکا و تونس است. نویسندگان در مورد سیاست و تمرین با توجه به تجربه تا به امروز بحث می کنند. آن‌ها دلایلی را که معمولاً توسط وزارتخانه‌های آموزش و سازمان‌های بین‌المللی به کار می‌رود، شناسایی می‌کنند، اما خود را برای دیدگاه بلندمدت از پتانسیل رایانه‌ها برای آزادسازی آموزش و از طریق چنین آموزشی برای کاهش وابستگی و نابرابری استدلال می‌کنند.

The reasons why governments of developing countries should put computer technology in their schools are highly controversial, but no less than the actual use being made of these comparatively expensive machines and their software. This book looks at experience in African, Asian and Arabic-speaking countries that already have computers in some of their schools. It is based mainly on research in China, Jordan, Kenya, Mauritius, Sri Lanka and Tunisia. The authors debate policy and practice in the light of experience to date. They identify the rationales commonly deployed by Ministries of Education and international agencies, but argue themselves for a long-term view of the potential of computers to liberalise education, and through such education to reduce dependency and inequity.