Communicating Risks to the Public: International Perspectives

ارتباطات ریسک: تکامل تلاش‌ها ارتباط ریسک در عین حال یک زمینه بسیار جدید و بسیار قدیمی مورد علاقه است. همانطور که کریمسکی و پلو (1988:2) اشاره می کنند، تحلیل ریسک حداقل به بابلی ها در 3200 سال قبل از میلاد برمی گردد. فرهنگ‌ها به‌طور سنتی از مکانیسم‌هایی برای پیش‌بینی، واکنش و ارتباط در مورد خطرات استفاده می‌کنند - مانند اجتناب از غذا، تابوها، انگ افراد و مکان‌ها، اسطوره‌ها، مهاجرت و غیره. در طول تاریخ، تجارت بین مکان‌ها، برچسب‌گذاری ظروف را ضروری کرده است. برای نشان دادن مطالب آنها مهرها در مکان‌های قرن نهم قبل از میلاد تمدن هاراپا در جنوب آسیا، مالک و/یا محتویات ظروف را ثبت می‌کنند (هدن، 1986: 3). قانون غذا و داروی خالص، اولین قانون برچسب‌گذاری با گستره ملی در ایالات متحده، در سال 1906 به تصویب رسید. قانون معمولی که محل کار را در تعدادی از کشورها پوشش می‌دهد به طور سنتی مستلزم آن است که کارفرمایان کارگران را در مورد خطرات مهمی که در محل کار با آن مواجه می‌شوند آگاه کنند. ، تعهدی که به طور رسمی به خطرات مزمن در مقررات ارتباطات خطر OSHA در سال 1983 در ایالات متحده تعمیم داده شده است. از این نظر، ارتباطات ریسک احتمالاً قدیمی ترین روش مدیریت ریسک است. با این حال، تنها تا همین اواخر است که ارتباطات ریسک توجه تنظیم‌کننده‌ها را به‌عنوان یک جایگزین آشکار برای رویکردهای رایج‌تر و رسمی‌تر استاندارد، بیمه‌کردن و غیره به خود جلب کرده است (بارام، 1982).

Risk communication: the evolution of attempts Risk communication is at once a very new and a very old field of interest. Risk analysis, as Krimsky and Plough (1988:2) point out, dates back at least to the Babylonians in 3200 BC. Cultures have traditionally utilized a host of mecha­ nisms for anticipating, responding to, and communicating about hazards - as in food avoidance, taboos, stigma of persons and places, myths, migration, etc. Throughout history, trade between places has necessitated labelling of containers to indicate their contents. Seals at sites of the ninth century BC Harappan civilization of South Asia record the owner and/or contents of the containers (Hadden, 1986:3). The Pure Food and Drug Act, the first labelling law with national scope in the United States, was passed in 1906. Common law covering the workplace in a number of countries has traditionally required that employers notify workers about significant dangers that they encounter on the job, an obligation formally extended to chronic hazards in the OSHA's Hazard Communication regulation of 1983 in the United States. In this sense, risk communication is probably the oldest way of risk manage­ ment. However, it is only until recently that risk communication has attracted the attention of regulators as an explicit alternative to the by now more common and formal approaches of standard setting, insuring etc. (Baram, 1982).