Cognition, Mindreading, and Shakespeare's Characters

شناخت، ذهن خوانی، و شخصیت های شکسپیر علم شناختی را به شکسپیر می آورد و نظریه های معاصر ذهن خوانی را برای ساخت شخصیت شکسپیر به کار می گیرد. نیکلاس هلمز با تکیه بر آثار فیلسوف آلوین گلدمن و منتقدان ادبی شناختی مانند بروس مک کوناچی و لیزا زونشاین، از زبان ذهن خوانی برای تجزیه و تحلیل استنتاج و تخیل در سراسر نمایشنامه های شکسپیر استفاده می کند و به طور طولانی بر ذهن های نادرست خوانده شده در شاه لیر< /i>، هیاهوی زیادی درباره هیچ، اتللو و رومئو و ژولیت. شکسپیر مکانیسم غلط خوانی را دستکاری می کند تا مخاطبان مدرن اولیه را متشکل از ذهن خوانان ماهر پرورش دهد، مخاطبی که حتی پس از خروج از خانه نمایش همچنان به عواقب اخلاقی شخصیت های شکسپیر فکر می کند. هلمز با استفاده از این رویکرد ادبی شناختی نشان می‌دهد که چگونه خواندن نادرست جذابیت مردمی پایدار شکسپیر را تقویت می‌کند و به بررسی راه‌هایی می‌پردازد که شخصیت‌های شکسپیر می‌توانند نظریه‌های شناختی معاصر ذهن انسان را تأیید و به چالش بکشند.

Cognition, Mindreading, and Shakespeare's Characters brings cognitive science to Shakespeare, applying contemporary theories of mindreading to Shakespeare’s construction of character. Building on the work of the philosopher Alvin Goldman and cognitive literary critics such as Bruce McConachie and Lisa Zunshine, Nicholas Helms uses the language of mindreading to analyze inference and imagination throughout Shakespeare’s plays, dwelling at length on misread minds in King Lear, Much Ado About Nothing, Othello, and Romeo and Juliet. Shakespeare manipulates the mechanics of misreading to cultivate an early modern audience of adept mindreaders, an audience that continues to contemplate the moral ramifications of Shakespeare’s characters even after leaving the playhouse. Using this cognitive literary approach, Helms reveals how misreading fuels Shakespeare’s enduring popular appeal and investigates the ways in which Shakespeare’s characters can both corroborate and challenge contemporary cognitive theories of the human mind.