Class Acts: Derrida on the Public Stage

اعمال کلاسی دو جنبه غالباً نادیده گرفته شده از کار ژاک دریدا به عنوان یک فیلسوف را بررسی می کند، ارائه عمومی او در سخنرانی ها و کنفرانس ها و تدریس او، همراه با مسئله «کنش گفتاری» که آنها را به هم مرتبط می کند. مایکل ناس می پرسد، وقتی فردی به این روش ها در جمع صحبت می کند، چه کاری انجام می دهد؟
کتاب برنامه سفر دریدا را با توجه به نظریه کنش گفتار در سه سخنرانی عمومی، از سال 1971 تا 1997، دنبال می کند. به دلایلی که کتاب به دنبال توضیح آن است، در مونترال ارائه شده است. دریدا در این سخنرانی‌ها نقد خود را از جی.ال. آستین و بازتعریف بعدی خود از نظریه کنش گفتاری را شرح داد. این کتاب سپس مروری بر دوران تدریس دریدا و ارائه‌های معروف «سمینار» او، همراه با تأملات صریح خود در مورد آموزش و موسسات آموزشی که از اواسط دهه 1970 آغاز شد، ارائه می‌کند. سپس ناس با خواندن سه سمینار اخیراً منتشر شده - در مورد مرگ زندگی، تئوری و عمل، و بخشش - نشان می دهد که چگونه دریدا معلم نظریه عمل گفتار را در سمینارهای خود بازجویی کرده و به کار می برد. ناس نشان می دهد که چه در یک سالن کنفرانس یا یک کلاس درس، دریدا همیشه به روشی که کلمات گفتاری یا نوشتاری ممکن است چیزی بیش از انتقال یک معنا یا مقصود را انجام دهند، اما ممکن است منجر به چیزی شبیه به یک رویداد شوند، علاقه مند بوده است. اقدامات کلاسی شاهد احتمال وقوع چنین رویدادهایی در کار دریدا به عنوان یک معلم و یک روشنفکر عمومی است.

Class Acts examines two often neglected aspects of Jacques Derrida’s work as a philosopher, his public presentations at lectures and conferences and his teaching, along with the question of the “speech act” that links them. What, Michael Naas asks, is one doing when one speaks in public in these ways?
The book follows Derrida’s itinerary with regard to speech act theory across three public lectures, from 1971 to 1997, all given, for reasons the book seeks to explain, in Montreal. In these lectures, Derrida elaborated his critique of J. L. Austin and his own subsequent redefinition of speech act theory. The book then gives an overview of Derrida’s teaching career and his famous “seminar” presentations, along with his own explicit reflections on pedagogy and educational institutions beginning in the mid-1970s. Naas then shows through a reading of three recently published seminars―on life death, theory and practice, and forgiveness―just how Derrida the teacher interrogated and deployed speech act theory in his seminars. Whether in a conference hall or a classroom, Naas demonstrates, Derrida was always interested in the way spoken or written words might do more than simply communicate some meaning or intent but might give rise to something like an event. Class Acts bears witness to the possibility of such events in Derrida’s work as a pedagogue and a public intellectual.