Cinema by Design : Art Nouveau, Modernism, and Film History

هنر نو از اواخر دهه 1890 تا جنگ جهانی اول رونق گرفت. جنبش طراحی بین‌المللی به شکل‌های منحنی‌خطی و هر دو چشم‌انداز بازیگوش و ترسناک لذت می‌برد و تأثیر عمیقی بر کارگردانی هنر سینمایی، لباس‌ها، بازنمایی جنسیتی، ژانر و موضوع داشت. اگرچه مورخان مدت‌هاست که هنر نوو را به عنوان یک شیوه فرهنگی منحط رد کرده‌اند، زندگی پس از مرگ فوق‌العاده آن در سینما خلاف آن را ثابت می‌کند. در سینما با طراحی، لوسی فیشر تاریخ طولانی هنر نو را در فیلم‌هایی از دهه‌های مختلف و مکان‌های جهانی دنبال می‌کند و زیبایی‌شناسی آوانگارد و ایدئولوژی پویای جنبش را قدردانی می‌کند.

فیشر با به تصویر کشیدن زنان و طبیعت در «فیلم‌های ترفند» جادویی کارگردان اسپانیایی Segundo de Chomón شروع می‌کند. انتخاب های نخبه طراحی لباس و دکور در امور آناتول (1921) اثر سسیل بی. دمیل؛ و میزانسن فانتزی در دزد بغداد اثر رائول والش (1924). فیشر با خواندن سالومه (1923)، نشان می‌دهد که چگونه سینما چارچوبی جذاب برای اقتباس از آثار خطرناک اسکار وایلد و اوبری بیردزلی ارائه می‌دهد. فیشر با حرکت به عصر مدرن، بر مجموعه ای از فیلم های دراماتیک، از جمله مسافر اثر میکل آنجلو آنتونیونی (1975) تمرکز می کند که از معماری آنتونی گائودی خلاقانه استفاده می کند. و چندین اثر ترسناک اروپایی - دکتر فیبز منفور (1971)، قرمز عمیق (1975)، و رنگ عجیب اشک های بدن شما > (2013) - که در آن معماری و روایت Art Nouveau طنین بی نظیری را در صحنه های وحشت ارائه می دهد. در فصل‌های بعدی، او فیلم‌هایی مانند کلیمت (2006) را بررسی می‌کند که سبک را در ارتباط با دنیای هنر به تصویر می‌کشد و با بحث درباره احیای هنر نو در سینمای دهه 1960 به پایان می‌رسد. تحلیل فیشر مشارکت بین شیفتگی هنر نو به تمایل غیرمنطقی و غیرمتعارف و فیلمسازان برای برهم زدن درک بینندگان از جهان را مورد توجه قرار می دهد. کار او توضیح می‌دهد که چرا یک جنبش هنری نهفته در احساسات مدرنیستی می‌تواند در فیلم معاصر از طریق بینش‌هایی که از طبیعت، جنسیت، تمایلات جنسی و چیزهای عجیب و غریب دارد شکوفا شود.

Art Nouveau thrived from the late 1890s through the First World War. The international design movement reveled in curvilinear forms and both playful and macabre visions and had a deep impact on cinematic art direction, costuming, gender representation, genre, and theme. Though historians have long dismissed Art Nouveau as a decadent cultural mode, its tremendous afterlife in cinema proves otherwise. In Cinema by Design, Lucy Fischer traces Art Nouveau's long history in films from various decades and global locales, appreciating the movement's enduring avant-garde aesthetics and dynamic ideology.

Fischer begins with the portrayal of women and nature in the magical "trick films" of the Spanish director Segundo de Chomón; the elite dress and décor design choices in Cecil B. DeMille's The Affairs of Anatol (1921); and the mise-en-scène of fantasy in Raoul Walsh's The Thief of Bagdad (1924). Reading Salome (1923), Fischer shows how the cinema offered an engaging frame for adapting the risqué works of Oscar Wilde and Aubrey Beardsley. Moving to the modern era, Fischer focuses on a series of dramatic films, including Michelangelo Antonioni's The Passenger (1975), that make creative use of the architecture of Antoni Gaudí; and several European works of horror― The Abominable Dr. Phibes (1971), Deep Red (1975), and The Strange Color of Your Body's Tears (2013)―in which Art Nouveau architecture and narrative supply unique resonances in scenes of terror. In later chapters, she examines films like Klimt (2006) that portray the style in relation to the art world and ends by discussing the Art Nouveau revival in 1960s cinema. Fischer's analysis brings into focus the partnership between Art Nouveau's fascination with the illogical and the unconventional and filmmakers' desire to upend viewers' perception of the world. Her work explains why an art movement embedded in modernist sensibilities can flourish in contemporary film through its visions of nature, gender, sexuality, and the exotic.