Childhood Leukemia: Present Problems and Future Prospects: Proceedings of the Second International Symposium on Children’s Cancer Tokyo, Japan, December 7–9, 1989

بیست سال پیش، هنگامی که انجمن سرطان کودکان ژاپن متولد شد، تشخیص سرطان خون دوران کودکی به حکم اعدام تبدیل شد. تنها 20 درصد از کودکان مبتلا به لوسمی بیش از 5 سال زنده ماندند. از آن زمان، پیشرفت‌های زیادی در رابطه با درک ما در زمینه علت، تشخیص و درمان لوسمی دوران کودکی حاصل شده است. اکنون 70 درصد کودکان مبتلا به سرطان خون زنده می مانند و وارد زندگی بزرگسالی می شوند. حتی اگر میزان بقای بهبود یافته کودکان مبتلا به لوسمی نشان دهنده یک داستان موفقیت پزشکی است، ما اکنون با مشکلات جدیدی روبرو هستیم. اولین مشکل این واقعیت است که ما هنوز 20 تا 30 درصد از بیماران مبتلا به لوسمی دوران کودکی را از دست می دهیم. برای پرداختن به این مشکل، ما باید علت، اپیدمیولوژی و بیولوژی لوسمی را درک کنیم. شناسایی بیماران در معرض خطر بیشتر؛ و برای ایجاد درمان های کافی. مشکل دوم خود درمان است. درمان مدرن لوسمی اگرچه موثر است، اما تجربه طاقت‌فرسایی برای کودکان و خانواده‌هایشان است. ما باید یک سیستم مراقبت کامل برای خانواده ها و کودکان بر اساس درک عمیق نیازهای آنها ایجاد کنیم. مشکل سوم، عواقب بعدی درمان و سرطان خون است. پرتودرمانی گسترده و شیمی درمانی طیف کاملاً متفاوتی از اثرات طولانی مدت بر کودکان نسبت به بزرگسالان دارد. این درمان ها در مراحل اولیه زندگی، زمانی که ذهن و بدن در حال رشد است، مشکلات جسمی و روانی بسیاری را ایجاد می کند. اینها مشکلات کنونی لوسمی دوران کودکی است.

Twenty years ago when Children's Cancer Association of Japan was born, the diagnosis of childhood leukemia amounted to a death sentence. Only 20% or so of children with leukemia survived more than 5 years. Since then, enormous improvements have been achieved regarding our understanding on the etiology, diagnosis, and the treatment of childhood leukemia. Now, 70% of children with leukemia survive and enter adult life. Even though the improved survival rate of children with leukemia represents a medical success story, we now face new problems. The first problem is the fact that we still lose 20-30% of patients with childhood leukemia. To address this problem, we need to understand the etiology, epidemiology, and biology of leukemia; to identify the patients at greater risk; and to develop adequate treatments. The second problem is the treatment itself. Even though efficacious, the modem treatment for leukemia is a grueling experience for children and their families. We should develop a total care system for families and children based on a deep understanding of their needs. The third problem is the aftereffects of the treatment and of cured leukemia. Extensive radiation and chemotherapy have an entirely different spectrum of long-term effects on children than on adults. These treatments in the early stage of life, when the mind and body are developing, create many physical and psychological problems. These are the present problems of childhood leukemia.