Chemical Warfare

از زمان به کارگیری آن در جنگ جهانی اول، جنگ شیمیایی همیشه بحث و جدل برانگیخته است. دولت ها با پیگیری سیاست های خلع سلاح و بازدارندگی به امید جلوگیری از تکرار آن واکنش نشان داده اند. با این حال، با وجود امضای پروتکل ژنو در سال 1925 که استفاده از گازهای سمی را ممنوع می کرد، سلاح های شیمیایی در درگیری های بعدی و اخیراً در جنگ خلیج فارس بین عراق و ایران مورد استفاده قرار گرفت. در این اثر، سیاست های خلع سلاح و بازدارندگی در یک زمینه تاریخی و استراتژیک گسترده مورد ارزیابی مجدد قرار خواهد گرفت. استدلال می شود که گاز سمی هنوز هم می تواند در یک درگیری مدرن اروپایی استفاده شود. نیروهای شوروی بهترین تجهیز برای عملیات در محیط آلوده هستند. و ضعف در دفاع ضد شیمیایی ناتو و بازدارندگی او وجود دارد. همچنین تاکید می شود که مذاکرات خلع سلاح ژنو که در سال های اخیر پیشرفت هایی داشته است، همچنان با مشکلات بزرگی بر سر مسائل راستی آزمایی و پایبندی مواجه است. مهمتر از همه، ادعا می شود که شروع برابری هسته ای بین ابرقدرت ها اعتبار بازدارندگی در برابر حمله شیمیایی مبتنی بر تهدید انتشار هسته ای را از بین برده است. بر این اساس، این کتاب ادعا می‌کند که ایالات متحده باید ذخایر سلاح‌های شیمیایی خود را مدرن‌سازی کند تا بازدارندگی غرب را تقویت کند و اهرم‌های بیشتری برای مذاکرات ژنو فراهم کند.

Ever since its employment in the First World War, chemical warfare has always aroused controversy. Governments have responded by pursuing the policies of disarmament and deterrence in the hope of avoiding its recurrence. However, despite the signing of the Geneva Protocol in 1925 which banned the use of poison gas, chemical weapons have been used in subsequent conflicts and most recently in the Gulf War between Iraq and Iran. In this work the policies of disarmament and deterrence will be reassessed within a broad historical and strategic context. It will be argued that poison gas could still be used in a modern European conflict; that the Soviet forces are the best equipped to operate in a contaminated environment; and that weaknesses persist in NATO's anti-chemical defences and in her deterrent. It will be emphasised, too, that the Geneva disarmament talks, which have made some progress in recent years, still face formidable difficulties over the issues of verification and compliance. Above all, it will be claimed that the onset of nuclear parity between the superpowers has eroded the credibility of a deterrent to chemical attack based upon the threat of nuclear release. Accordingly, this book will contend that the United States should modernize her stockpile of chemical weapons to bolster the Western deterrent and to provide more leverage for the negotiations in Geneva.