Cerebral Ischemia

علیرغم کاهش جهانی بروز آن، سکته مغزی به طور کلی یکی از شایع ترین بیماری ها و مهم ترین علت ناتوانی زودرس و مداوم در کشورهای صنعتی است. شایع ترین علت سکته مغزی، اختلال موضعی گردش خون مغزی است، به عنوان مثال، ایسکمی مغزی. خونریزی های درون مغزی و زیر عنکبوتیه خودبخودی و ترومبوزهای سینوس وریدی کمتر شایع هستند. معرفی روش‌های تشخیصی جدید مانند توموگرافی کامپیوتری جمجمه، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی، تکنیک‌های رادیولوژیک تفریق دیجیتالی و تکنیک‌های مختلف سونوگرافی منجر به پیشرفت‌های چشمگیر در تشخیص سکته مغزی شده است. از طریق استفاده برنامه ریزی شده از این تکنیک ها، حتی می توان مکانیسم های پاتوژنتیکی را در زمینه ایسکمی کانونی مغزی در انسان شناسایی کرد. با این حال، این پیشرفت های تشخیصی شکاف بین دقت تشخیصی و پیامدهای درمانی را حتی بیشتر از قبل کرده است. این واقعیت را می توان به راحتی توضیح داد. در گذشته، مطالعات درمانی باید بر اساس علائم و جنبه های زمانی سکته مغزی انجام می شد. در نظر گرفتن پاتوژنزهای مختلف ایسکمی مغزی برای تحقیقات اولیه غیرممکن بود. به ناچار، بیماران سکته مغزی به عنوان مبتلا به یک بیماری یکنواخت درمان شدند.

Despite a worldwide reduction in its incidence, stroke remains one of the most common diseases generally and the most important cause of premature and persistent disability in the industrialized countries. The most frequent cause of stroke is a localized disturbance of cerebral circulation, i.e., cerebral ischemia. Less common are spon­ taneous intracerebral and subarachnoid hemorrhages and sinus ve­ nous thromboses. The introduction of new diagnostic procedures such as cranial computed tomography, magnetic resonance imaging, digi­ tal subtraction radiologic techniques, and various ultrasound tech­ niques has led to impressive advances in the diagnosis of stroke. Through the planned application of these techniques, it is even possible to identify the pathogenetic mechanisms underlying focal cerebral ischemia in humans. However, these diagnostic advances have made the gap between diagnostic accuracy and therapeutic implications even greater than before. This fact can be easily explained. In the past, therapeutic studies had to be based on the symptoms and temporal aspects of stroke; it was impossible for early investigations to consider the various pathogeneses of cerebral ischemia. Inevitably, stroke patients were treated as suffering from a uniform disease.