Cerebellar Cortex: Cytology and Organization

منشا این کتاب به اولین مطالعات میکروسکوپی الکترونی سیستم عصبی مرکزی برمی گردد. قشر مخچه از ابتدا مورد مطالعه دقیق در میکروسکوپ الکترونی بود و در سیتولوژی و نوروآناتومی مدرن نقشی را که در دستان رامون و کاجال در پایان قرن نوزدهم داشت تکرار می کرد. نویسنده ارشد، روزی را در اوایل سال 1953 به خوبی به یاد می‌آورد، زمانی که جورج پالاد، که در آن زمان با او کار می‌کرد، یک میکروگراف الکترونی از گلومرول مخچه را به او نشان داد و گفت: «سیناپس باید به این شکل باشد.» درست است که بافت متورم شد و میتوکندری منفجر شد، اما تمام موارد ضروری ساختار سیناپسی قابل مشاهده بود. در آن زمان قطعات کوچکی از بافت که با غوطه وری در تتروکسید اسمیم ثابت شده بودند و در متاکریلات جاسازی شده بودند، به سختی با چاقوهای شیشه ای بدون جهت گیری از پیش تعیین شده برش داده شدند و سپس در میکروسکوپ الکترونی بررسی شدند. پس از جست و جوی زیاد، نواحی حفظ شده مطلوب در سطح سیتولوژیک به منظور شناسایی بخش های نورون ها و مشخص کردن آنها مورد مطالعه قرار گرفتند. چنین رویه‌هایی، وابسته به بخش‌های تصادفی و انتخاب غیرقابل کنترل توسط یک تکنیک بسیار نامنظم حفظ، مانع از هرگونه بررسی سیستماتیک در مورد سازماندهی یک هسته یا ناحیه خاص از سیستم عصبی مرکزی می‌شود. تشخیص نورون ها از نوروگلیا به اندازه کافی دشوار بود.

The origins of this book go back to the first electron microscopic studies of the central nervous system. The cerebellar cortex was from the first an object of close study in the electron microscope, repeating in modern cytology and neuroanatomy the role it had in the hands of RAMON y CAJAL at the end of the nineteenth century. The senior author vividly remembers a day early in 1953 when GEORGE PALADE, with whom he was then working, showed him an electron micrograph of a cerebellar glomerulus, saying "That is what the synapse should look like. " It is true that the tissue was swollen and the mitochondria were exploded, but all of the essentials of synaptic structure were visible. At that time small fragments of tissue, fixed by immersion in osmium tetroxide and embedded in methacrylate, were laboriously sectioned with glass knives without any predetermined orientation and then examined in the electron microscope. After much searching, favorably preserved areas' were studied at the cytological level in order to recognize the parts of neurons and characterize them. Such procedures, dependent upon random sections and uncontrollable selection by a highly erratic technique of preservation, precluded any systematic investigation of the organization of a particular nucleus or region of the central nervous system. It was difficult enough to distinguish neurons from the neuroglia.