Causality, Meaningful Complexity and Embodied Cognition

Arturo Carsetti با توجه به زیست شناسی مولکولی، تغییر ناپذیری واقعی (زندگی) می تواند تنها در چارچوب مورفوژنز مستقل در حال انجام وجود داشته باشد و بالعکس. با توجه به این دیالکتیک مخفی، زندگی و شناخت به طور ناگسستنی به هم مرتبط هستند. به عنوان مثال، به این معنا، به نظر می رسد که مفصل بندی درونی فضاهای مفهومی با یک توسعه عملکردی درونی مبتنی بر فعالیت مستمر انتخاب و «لنگر انداختن» که بر پایه های معنایی تحقق می یابد، مرتبط است. این کار «اختراع» و تولید (در بی‌تغییر)، مرتبط با «ریشه‌یابی» معناست که تکامل، جهش‌ها و تعادل‌های نقطه‌گذاری شده، شرایط مربوط به ایجاد روش‌های جدید تغییرناپذیری را تعیین می‌کند. ، تغییر ناپذیری که هرگز تکرار ساده ای نیست و در هر موقعیتی از طریق فرآیندهای سطح عمیق تجدید و بازیابی سرچشمه می گیرد. انتخابی که از طریق معنا انجام می‌شود، بیش از هر چیز استقلال آن را در زیربنای انتخاب مستمر این شیوه‌های جدید به شیوه‌ای عینی نشان می‌دهد. بنابراین، تنها به بازی «ممکن‌ها» نمی‌پردازد، که خود را به‌عنوان کانالی ساده برای شانس محض عرضه می‌کند، بلکه به ارائه کانالی برای بیان «ل» در هوموس یک معنایی (و تجسم‌یافته) می‌پردازد. ) شبکه به منظور ایجاد شرایط لازم برای تجدید و بازیابی مستمر خلاقیت اصلی. در واقع، این استقلال در ابداع ماژول‌های ممکن جدید تراکم‌ناپذیری است که ظهور واقعی خلاقیت جدید (و واقعی) را تعیین می‌کند که از طریق «روایت» ساخت‌وساز انجام‌شده صورت می‌گیرد.

Arturo Carsetti According to molecular Biology, true invariance (life) can exist only within the framework of ongoing autonomous morphogenesis and vice versa. With respect to this secret dialectics, life and cognition appear as indissolubly interlinked. In this sense, for instance, the inner articulation of conceptual spaces appears to be linked to an inner functional development based on a continuous activity of selection and “anchorage” realised on semantic grounds. It is the work of “invention” and g- eration (in invariance), linked with the “rooting” of meaning, which determines the evolution, the leaps and punctuated equilibria, the conditions related to the unfo- ing of new modalities of invariance, an invariance which is never simple repetition and which springs on each occasion through deep-level processes of renewal and recovery. The selection perpetrated by meaning reveals its autonomy aboveall in its underpinning, in an objective way, the ongoing choice of these new modalities. As such it is not, then, concerned only with the game of “possibles”, offering itself as a simple channel for pure chance, but with providing a channel for the articulation of the “ le” in the humus of a semantic (and embodied) net in order to prepare the necessary conditionsfor a continuousrenewal and recoveryof original creativity. In effect, it is this autonomy in inventing new possible modules of incompressibility whichdeterminestheactualemergenceofnew(andtrue)creativity,whichalsotakes place through the “narration” of the effected construction.