Cante flamenco y memoria cultural: lo performativo de la tradición, las redes de intertextos y las nuevas dinámicas en la poesía del cante

این کتاب بر اشعار آواز فلامنکو به عنوان متون ادبی تمرکز دارد. پیشنهاد او این است که دوبیتی فلامنکو معنای ثابتی ندارد، بلکه ترکیب خاصی از دوبیتی‌های مختلف در زمینه خاص آنهاست که اشعار شفاهی آهنگ را ایجاد می‌کند. در فلامنکو، متونی از ریشه های مختلف خوانده می شود که می تواند قطعاتی از جلوه های سنتی دیگر باشد یا متون ساخته شده توسط نویسندگان. اگرچه متون باستانی متعددی خوانده می‌شود، اما خلق اشعار جدید همیشه منبع مهم دیگری بوده و هست. خوانندگان دارای رپرتوارهای خاصی از متون میراث جمعی هستند و معمولاً آنها را از حفظ می خوانند، که در فلامنکو از اهمیت حیاتی برخوردار است. در این تحقیق، اکثریت مجموعه متون از رسیتال های فلامنکو است که نویسنده به صورت زنده در آن حضور داشته است. از آنجایی که مصراع‌های کوتاه مختلف معمولاً در یک واحد آهنگسازی که بر اساس جنبه‌های موسیقایی ساخته می‌شود، به هم متصل می‌شوند، شعر یک آهنگ در اجرای خاص آن ظاهر می‌شود. این اشعار زودگذر، مانند شبکه‌های باز بینامتنی، ارزش‌های معنایی بخش‌های متنی مختلف را گرد هم می‌آورند و معانی متعدد ممکن را مطرح می‌کنند. بنابراین، با توجه به اشعار فلامنکو کنونی، هنوز هم می‌توان از نوع خاصی از شعر شفاهی سنتی، پویا و زنده صحبت کرد، اگرچه انتقال آن عمدتاً به روشی میانجی انجام می‌شود.

Este libro se centra en las letras del cante flamenco como textos literarios. Su propuesta consiste en que una copla flamenca no tiene un significado fijo, sino que es la combinación particular de distintas coplas en su contexto puntual lo que genera los poemas orales del cante. En el flamenco se cantan textos de diversas procedencias que pueden ser o bien fragmentos de otras manifestaciones tradicionales o bien textos compuestos por autores. A pesar de que se reciten múltiples textos antiguos, la creación de nuevas letras siempre ha constituido, y continúa siendo, una importante fuente adicional. Los cantaores disponen de determinados repertorios de textos de patrimonio colectivo y suelen recitarlos desde la memoria, que cobra una relevancia crucial en el flamenco. En esta investigación, la mayoría del corpus de textos procede de recitales flamencos a los que el autor ha asistido en vivo. Debido a que se suelen encadenar distintas estrofas breves en una unidad compositiva que se compone según aspectos musicales, las letras de un cante surgen en su ejecución concreta. Estos poemas efímeros, como redes abiertas de intertextos, reúnen los valores semánticos de los distintos fragmentos textuales y suscitan múltiples significados posibles. Así, con respecto a las letras del flamenco actual, se puede hablar todavía de un tipo específico de poesía oral tradicional, dinámica y viva, aunque su transmisión se realice en alta medida de forma mediatizada.