ورود به حساب

نام کاربری گذرواژه

گذرواژه را فراموش کردید؟ کلیک کنید

حساب کاربری ندارید؟ ساخت حساب

ساخت حساب کاربری

نام نام کاربری ایمیل شماره موبایل گذرواژه

برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید


09117307688
09117179751

در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید

دسترسی نامحدود

برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند

ضمانت بازگشت وجه

درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب

پشتیبانی

از ساعت 7 صبح تا 10 شب

دانلود کتاب Blanchot, passion politique, lettre-récit

دانلود کتاب بلانشو، شور سیاسی، داستان نامه

Blanchot, passion politique, lettre-récit

مشخصات کتاب

Blanchot, passion politique, lettre-récit

ویرایش:  
نویسندگان: , ,   
سری:  
ISBN (شابک) : 9782718608372 
ناشر: Galilée 
سال نشر: 2011 
تعداد صفحات: 34 
زبان: French 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 2 Mb 

قیمت کتاب (تومان) : 65,000



ثبت امتیاز به این کتاب

میانگین امتیاز به این کتاب :
       تعداد امتیاز دهندگان : 8


در صورت تبدیل فایل کتاب Blanchot, passion politique, lettre-récit به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.

توجه داشته باشید کتاب بلانشو، شور سیاسی، داستان نامه نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.


توضیحاتی در مورد کتاب بلانشو، شور سیاسی، داستان نامه

در سال 1984، Cahiers de L'Herne از من دعوت کرد تا یک شماره اختصاصی به موریس بلانشو ترتیب دهم. از جمله دلایلی که با فیلیپ لاکو-لابارت ما را به انجام این پروژه سوق داد، این بود که به انتشارات اخیر مربوط به مواضع سیاسی بلانشو در دهه 1930 مربوط می شود: ما می خواستیم از فرصت استفاده کنیم و با او در یک پروژه ارتباط برقرار کنیم. به منظور فراتر رفتن از تقابل خام با اتهامات و دفاعیاتی که در آن زمان در مجلات پخش می شد، به تبادل نظر درباره این سوال پرداخت. بلانشو از طریق چند رد و بدل نامه به ایده گردآوری اظهارات پراکنده در قالب یک سند - که او در نامه ای به راجر لاپورت که در اینجا منتشر شد، "روایتی" نامید - به ذهن رسید. به نوعی ارزش بیانیه اولیه برای تعمیر و نگهداری آینده. هدف از این نامه چیست؟ به نظر من کمتر از آن چیزی است که حقیقت تاریخی و روانشناختی را باز می کند (که قطعاً قابل چشم پوشی نیست) تا اینکه ما را مجبور می کند از خود بپرسیم که چگونه، از کجا و بر اساس چه سؤالاتی باید آن را بخوانیم. . این تعهد با چیزی مرتبط است که موریس بلانشو را وادار کرد تا این سند نسبتاً منحصر به فرد را در میانه مکاتبات و کارهایش بنویسد. در سال 1984، و در مواجهه با پیشنهادی برای بحث در مورد گذشته سیاسی‌اش که می‌دانست نه تهاجمی و نه مشکوک است - اگرچه به هیچ وجه از خود راضی نبود - می‌توانست احساس کند و درک کند که تمایلی به غیر از دادستان‌های مشتاق دارد. او می‌توانست به امکان توضیح اطمینان داشته باشد - که به هیچ وجه معادل توجیه نیست. این اصلاً برای توجیه یا حتی توجیه افکار و اظهارات بلانشو نیست. بحث نادیده گرفتن هیچ جنبه ای از اعتقادات سیاسی او و یا آنچه ممکن است از نظر تعهد دلالت داشته باشند، حتی اگر فقط از نظر قلم باشد، نیست. ما فریاد می زنیم "او در سمت راست منتهی بود! یا حتی "او یک فاشیست بود!" و این به این معنی است: "شما باید در سمت چپ، شما باید ضد فاشیست!" ". ما فکر می کنیم به این ترتیب یک نوع شواهد پایدار از "چپ" را تعیین می کنیم که در واقع کم و بیش با پیشه ایمان به حقوق بشر و دموکراسی پارلمانی اشتباه گرفته می شود - و این از آنجایی که حتی به سختی از "سوسیالیسم" صحبت کنید. درست است که بیست و پنج سال پیش اینطور نبود. اما این که از آن سال‌ها به بعد، نیاز به پرسشگری گسترده در معنای (یا «از»، همان‌طور که دقیقاً گفتیم برای تأکید بر مشکل یک مفهوم یا یک جوهر سیاسی، کمتر درست نیست. J.-L. نانسی


توضیحاتی درمورد کتاب به خارجی

En 1984, les Cahiers de L’Herne m’invitèrent à organiser un numéro consacré à Maurice Blanchot. Parmi les raisons qui, avec Philippe Lacoue-Labarthe, nous poussèrent à vouloir réaliser ce projet, il y avait celle liée aux récentes publications concernant les positions politiques du Blanchot des années 1930 : nous voulions saisir l’occasion d’engager avec lui un échange sur cette question, afin de dépasser l’affrontement grossier des accusations et des défenses tel qu’il se jouait alors dans les magazines. À travers quelques échanges de lettres, Blanchot en vint à concevoir l’idée de rassembler des remarques éparses sous la forme d’un document – qu’il nomma « récit » dans une lettre à Roger Laporte, publiée ici – qui aurait en quelque sorte valeur de déclaration préliminaire à un entretien futur. Quel est l’enjeu de cette lettre ? Il est moins, à mon sens, dans ce qu’elle ouvre de vérité historique et psychologique (qui n’est certes pas négligeable) que dans le fait qu’elle oblige à nous demander comment, à partir d’où et selon quelles interrogations nous devons la lire. Cette obligation est liée à celle qui a poussé Maurice Blanchot à écrire ce document assez singulier au milieu tant de sa correspondance que de son œuvre. En 1984, et devant une proposition de discussion autour de son passé politique dont il savait qu’elle n’était ni agressive ni soupçonneuse – bien qu’elle ne fût en rien complaisante –, il pouvait sentir et comprendre que s’offrait une autre disposition que celle des procureurs empressés. Il pouvait avoir confiance dans la possibilité d’une explication – ce qui n’est en rien équivalent à une justification. Il ne s’agit pas du tout de justifier ni même d’excuser les pensées et les déclarations de Blanchot. Il ne s’agit d’ignorer aucun aspect de ses convictions politiques ni de ce qu’elles ont pu impliquer d’engagement, fût-il seulement celui de la plume. On s’exclame « il était d’extrême droite ! », voire « il était fasciste ! » et cela signifie : « il fallait être de gauche, il fallait être antifasciste ! ». On pense désigner ainsi une sorte d’évidence pérenne de la « gauche » qui se confond à peu près, en fait, avec la profession de foi des droits de l’homme et de la démocratie parlementaire – et cela d’autant mieux qu’il est devenu difficile de parler même de « socialisme ». Il est vrai qu’il n’en était pas ainsi il y a vingt-cinq ans. Mais il est non moins vrai qu’était sensible dès ces années la nécessité d’une interrogation de grande ampleur sur le sens de la (ou « du », comme nous disions justement pour mettre l’accent sur le problème d’un concept ou d’une essence) politique. J.-L. Nancy





نظرات کاربران