Biogeography and Taxonomy of Honeybees

زنبورهای عسل به کوچکی مگس یا به بزرگی هورنت هستند و در حفره های ردیفی باریک درختان و سنگ ها یا در فضای باز روی اندام های بزرگ درختان در ارتفاع 30 متری از سطح زمین لانه می کنند. آنها در مناطق گرمسیری و در جنگل های کوه های اورال رخ می دهند، آنها هفت ماه از زمستان و حتی دوره های طولانی تر از خشکسالی و گرما را زنده می کنند. از نظر تاریخی، آنها از اواسط دوره سوم رکود طولانی در مناطق استوایی را تجربه کردند، اما پس از آن تکامل انفجاری را در دوران پلیستوسن تجربه کردند، که منجر به تسخیر سرزمین های عظیم جدید و منشاء دوجین زیرگونه در Apis mellifera شد. این تنوع وسیع جغرافیایی و اکولوژیکی جنس Apis با تنوع مورفولوژیکی غنی همراه بود، کمتر در سطح گونه‌ها نسبت به پایین‌ترین رتبه، سطح زیرگونه‌ها. تنوع منحصراً از نوع کمی در این مرحله اول گونه‌زایی بود، روش‌های توصیفی سنتی سیستماتیک رضایت‌بخش نبودند، و طبقه‌بندی زنبور عسل در نهایت به تعداد زیادی گیج‌کننده از واحدهای توصیف‌شده ناکافی ختم شد. روشهای موثر تجزیه و تحلیل مورفومتریک - آماری جمعیت زنبور عسل با محوریت مناطق محدود در دهه های اخیر توسعه یافته است. فقط توصیف عددی جمعیت‌ها، همراه با توصیف رفتار، تنوع جغرافیایی واقعی را نشان می‌دهد و به تعمیم‌های فعلی و کلیشه‌های راحت پایان می‌دهد.

Honeybees are as small as flies or as large as hornets, nesting in nar­ row cavities of trees and rocks or in the open on large limbs of trees 30 m above ground. They occur in tropical zones and in the forests of the Ural mountains, they survive seven months of winter and even longer periods of drought and heat. Historically, they lived through a extended time of stagnation in the tropics from the mid-Tertiary, but then experienced an explosive evolution during the Pleistocene, re­ sulting in the conquest of huge new territories and the origin of two dozen subspecies in Apis mellifera. This vast geographic and ecologic diversification of the genus Apis was accompanied by a rich morphological variation, less on the level of species than at the lowest rank, the subspecies level. Variation being exclusively of a quantitative kind at this first step of speciation, tradi­ tional descriptive methods of systematics proved to be unsatisfactory, and honeybee taxonomy finally ended up in a confusing multitude of inadequately described units. Effective methods of morphometric-sta­ tistical analysis of honeybee popUlations, centered on limited areas, have been developed during the last decades. Only the numerical characterization of the populations, together with the description of behavior, shows the true geographic variability and will end current generalizations and convenient stereotypes.