Biochemical Messengers: Hormones, neurotransmitters and growth factors

موضوع اصلی این کتاب این است که سیستم های سیگنال دهی سلولی از طریق اعصاب، هورمون ها، واسطه های محلی و فاکتورهای رشد، پدیده های متمایز نیستند، بلکه شاخه هایی از یک مکانیسم کلی هستند. بنابراین، این موضوعات می توانند و باید به صورت یکپارچه مورد بحث قرار گیرند، و تقسیم مطالعات سیگنالینگ سلولی به کبوترچاله های جداگانه مانند علوم اعصاب، غدد درون ریز یا بیولوژی سرطان غیرضروری است. من همچنین معتقدم که مایه تاسف است که یک اصطلاح جمعی برای توصیف انتقال دهنده های عصبی، هورمون ها، واسطه های محلی و عوامل رشد، به جز عبارات ناشیانه مانند "مولکول سیگنال خارج سلولی" وجود ندارد. فقدان یک کلمه کوتاه و متمایز برای این موجودات واقعاً مردم را از تفکر در مورد آنها به روشی یکپارچه باز می دارد. پس از اینکه به این نتیجه رسیدم که ابداع یک اصطلاح جدید واهی است، در این کتاب اصطلاح اولین پیام رسان را برای پوشش انواع مولکول سیگنال خارج سلولی انتخاب کردم، زیرا به دلیل استقبال گسترده از اصطلاح پیام رسان دوم برای نشان دادن مولکول های سیگنال درون سلولی تولید می شود. در پاسخ به بسیاری از آنها. عنوان کتاب را «پیام‌رسان‌های بیوشیمیایی» گذاشته‌ام که یک اصطلاح جهانی است که هم پیام‌رسان اول و هم پیام‌رسان دوم را پوشش می‌دهد. انگیزه نوشتن این کتاب، همانطور که اغلب باید اتفاق بیفتد، زمانی به وجود آمد که مجبور شدم دوره ای در مورد سیگنال دهی سلولی برای دانشجویان بیوشیمی در دانشگاه داندی ترتیب دهم.

The central theme of this book is that systems of cell-cell signalling via nerves, hormones, local mediators and growth factors are not distinct phenomena, but branches of one general mechanism. These topics therefore can and should be discussed in an integrated manner, and the division of cell signalling studies into separate pigeonholes such as neuroscience, endocrinology or cancer biology is unnecessary, if not counterproductive. I also believe it to be unfortunate that there is not a collective term to describe neurotransmitters, hormones, local mediators and growth factors, other than clumsy phrases such as "extracellular signal molecule". The lack of a short and distinctive word for these entities genuinely hampers people from thinking about them in an integrated way. Having decided that it was presumptuous to invent a new term, I have chosen in this book the term first messenger to cover all types of extracellular signal molecule, because of the widespread acceptance of the term second messenger to represent the intracellular signal molecules that are produced in response to many of them. I have given the book the title "biochemical messengers", which is a global term to cover both first and second messengers. The impetus for writing the book came, as must often be the case, when I had to put together a course on cell-cell signalling for biochemistry students at the University of Dundee.