Big Band Jazz in Black West Virginia, 1930-1942

مزارع زغال‌سنگ ویرجینیای غربی در دوران رکود بزرگ بازاری بعید برای موسیقی جاز گروه‌های بزرگ به نظر می‌رسید. اینکه تماشاگران آفریقایی-آمریکایی مرفه تحت سلطه کسانی که در صنعت زغال سنگ در آن شرکت دارند برای تورهای جاز حضور داشته باشند به همان اندازه غیرمحتمل به نظر می رسد. جاز گروه بزرگ در ویرجینیای غربی سیاه، 1930-1942 نشان می دهد که برخلاف انتظارات، کوهنوردان سیاه پوست صدها نفر برای رقص هجوم آوردند، در بسیاری از موارد مسافت قابل توجهی را طی می کردند تا گروه های موسیقی به رهبری کنت بیسی، دوک الینگتون را بشنوند. ، اندی کرک، جیمی لانسفورد، و چیک وب، در میان بسیاری دیگر. در واقع، همانطور که یکی از نوازندگانی که به تور ایالت رفته بود، به یاد می آورد، "همه گروه ها به ویرجینیای غربی می رفتند." دولت این مطالعه در مورد آن رفاه و همچنین محیط سیاسی بزرگتر که کوهنوردان سیاهپوست را با درجه ای از خودمختاری که در جنوب آن تجربه نکرده بودند بحث می کند. نویسنده کریستوفر ویلکینسون اهمیت رادیو و مطبوعات سیاه را هم در معرفی این موسیقی و هم در به روز نگه داشتن سیاه‌پوستان ویرجینیای غربی با آخرین تحولات آن نشان می‌دهد. این کتاب به بررسی ارتباط بین کارآفرینان محلی می‌پردازد که رقص‌ها را به صحنه می‌بردند و مدیریت ملی گروه‌هایی که این مراسم را اجرا می‌کردند. نویسنده در تجزیه و تحلیل ترجیحات زیبایی شناختی مخاطبان سیاه پوست نشان می دهد که بسیاری از سیاهپوستان ویرجینیای غربی رقصیدن را به انواع موسیقی و نه فقط جاز ترجیح می دهند. در نهایت، این کتاب نشان می‌دهد که گروه‌هایی که اکنون تقریباً به طور انحصاری با جاز مرتبط هستند، بیش از آن‌که مایلند این ترجیحات مخاطبان را با تنظیم‌هایی در سبک‌های دیگر موسیقی رقص برآورده کنند.

The coal fields of West Virginia would seem an unlikely market for big band jazz during the Great Depression. That a prosperous African American audience dominated by those involved with the coal industry was there for jazz tours would seem equally improbable. Big Band Jazz in Black West Virginia, 1930-1942 shows that, contrary to expectations, black Mountaineers flocked to dances by the hundreds, in many instances traveling considerable distances to hear bands led by Count Basie, Duke Ellington, Andy Kirk, Jimmie Lunceford, and Chick Webb, among numerous others. Indeed, as one musician who toured the state would recall, "All the bands were goin' to West Virginia."

The comparative prosperity of the coal miners, thanks to New Deal industrial policies, was what attracted the bands to the state. This study discusses that prosperity as well as the larger political environment that provided black Mountaineers with a degree of autonomy not experienced further south. Author Christopher Wilkinson demonstrates the importance of radio and the black press both in introducing this music and in keeping black West Virginians up to date with its latest developments. The book explores connections between local entrepreneurs who staged the dances and the national management of the bands that played those engagements. In analyzing black audiences' aesthetic preferences, the author reveals that many black West Virginians preferred dancing to a variety of music, not just jazz. Finally, the book shows bands now associated almost exclusively with jazz were more than willing to satisfy those audience preferences with arrangements in other styles of dance music.