Beyond the Family Romance: The Legend of Pascoli

جووانی پاسکولی (1855-1912) یکی از متعارف ترین و محبوب ترین شاعران ایتالیاست. در فراتر از عاشقانه های خانوادگی، ماریا تروگلیو بینش تازه ای از ویژگی های عجیب شعر داخلی پاسکولی ارائه می دهد. همانطور که عنوان فرویدی نشان می دهد، این مطالعه گفت وگویی را بین ادبیات پاسکولی و نظریه های فروید، با تمرکز ویژه بر بازجویی هر نویسنده از ریشه ها باز می کند. از طریق خوانش‌های دقیق و زمینه‌سازی تاریخی، مضامین پسرفت، حافظه، و دیگر جلوه‌های «منشأ» تحلیل می‌شوند و شعر پاسکولی را فراتر از محدودیت‌های زندگی‌نامه‌ای که تاکنون آن را محدود کرده‌اند، سوق می‌دهد.

خوانش‌های پساساختارگرای تروگلیو این موضوع را زیر سوال می‌برد. دوگانگی بین «ایمنی در داخل خانه» و «دنیای تهدیدکننده بیرون»، دوگانگی‌هایی را که تصاویر خانه در شعر پاسکولی مملو از آن هستند را آشکار می‌کند. علاوه بر مقایسه پایدار با نوشته‌های فروید، فراتر از عاشقانه‌های خانوادگی به بررسی شباهت‌های بین آثار پاسکولی و نویسندگانی مانند تارکتی، بویتو، پو و اینورنیزیو می‌پردازد. تروگلیو با بازاندیشی مفهومfanciullino ("کودک")، نشان می‌دهد که شعر پاسکولی همزیستی بین منطق بزرگسال مدرن عقلانی و بینش اسطوره‌ای کودک را به نمایش می‌گذارد.

Giovanni Pascoli (1855-1912) is one of Italy's most canonical and beloved poets. In Beyond the Family Romance, Maria Truglio offers fresh insight into the uncanny qualities of Pascoli's domestic verse. As suggested by the Freudian title, this study opens a dialogue between Pascoli's literature and Freud's theories, with a particular focus on each author's interrogation of origins. Through close readings and historical contextualization, themes of regression, memory, and other manifestations of 'origins' are analyzed, moving Pascoli's poetry beyond the biographical strictures that have hitherto confined it.

Truglio's post-structuralist readings question the dichotomy between 'safety within the home' and the 'threatening outside world,' revealing the ambivalences with which images of the home are fraught in Pascoli's poetry. In addition to the sustained comparison with Freud's writing, Beyond the Family Romance explores parallels between Pascoli's work and such writers as Tarchetti, Boito, Poe, and Invernizio. Rethinking the concept of the fanciullino ('little child'), Truglio shows that Pascoli's poetry enacts a symbiosis between the logic of the rational modern adult and the mythic vision of the child.