Between Land and Sea: The Atlantic Coast and the Transformation of New England

یکی از بزرگ‌ترین مصب‌های ساحل اقیانوس اطلس شمالی، خلیج ناراگانست به عنوان دروازه‌ای برای گسترش استعمار در قرن هفدهم و زادگاه صنعتی‌سازی آمریکا در اواخر هجدهم بود. کریستوفر پاستور تاریخچه زیست محیطی این گوشه پرآب جهان اقیانوس اطلس را ارائه می دهد که با اولین سکونت اروپایی در سال 1636 شروع شده و با انحلال شرکت کانال بلک استون در سال 1849 پایان می یابد. بین خشکی و دریا نشان می‌دهد که چگونه بوم‌شناسی پیچیده خلیج، خطوط سکونت، تجارت، و استفاده از منابع اروپایی را شکل داده است، و چگونه ساکنان ساحلی به نوبه خود مرزهای فیزیکی و فرهنگی بین انسان و طبیعت را بازسازی کردند. p>

خلیج ناراگانست در روایت پاستور بسیار بیشتر از یک سازند زمین‌شناسی ظاهر می‌شود. در عوض، او پیوند خشکی و دریا را به‌عنوان یک سرزمین مرزی لب شور تصور می‌کند که با تنش بین آنچه مهاجران انگلیسی به‌عنوان سرزمین قابل بهبود می‌دانستند و نیروهای همیشگی اقیانوس اطلس شمالی شکل گرفته است. با تخلیه باتلاق ها، سد کردن رودخانه ها و حفر کانال ها، شهرک نشینان یک حاشیه ساحلی باتلاقی را به یک لبه کاملاً مشخص تبدیل کردند. «خط ساحلی» حاصل نسبت به فراکتال خیس آب و زمین که جایگزین آن شد، کمتر انعطاف‌پذیر بود، کمتر قادر به جذب ضربات ابتکار انسانی و تغییرات طبیعی بود.

امروزه، به عنوان دریا. سطوح بالا می‌رود و ابرطوفان‌ها با خشونت فزاینده به سواحل حمله می‌کنند، بین خشکی و دریا از افراد دوستدار محیط زیست می‌خواهد تا در مفاهیم خود فضایی ایجاد کنند. پیشرفت برای ناپایداری و عدم قطعیت در دنیای طبیعی.

One of the largest estuaries on the North Atlantic coast, Narragansett Bay served as a gateway for colonial expansion in the seventeenth century and the birthplace of American industrialization in the late eighteenth. Christopher Pastore presents an environmental history of this watery corner of the Atlantic world, beginning with the first European settlement in 1636 and ending with the dissolution of the Blackstone Canal Company in 1849. Between Land and Sea traces how the Bay’s complex ecology shaped the contours of European habitation, trade, and resource use, and how littoral settlers in turn reconfigured the physical and cultural boundaries between humans and nature.

Narragansett Bay emerges in Pastore’s account as much more than a geological formation. Rather, he reimagines the nexus of land and sea as a brackish borderland shaped by the tension between what English settlers saw as improvable land and the perpetual forces of the North Atlantic Ocean. By draining swamps, damming rivers, and digging canals, settlers transformed a marshy coastal margin into a clearly defined edge. The resultant “coastline” proved less resilient, less able to absorb the blows of human initiative and natural variation than the soggy fractal of water and earth it replaced.

Today, as sea levels rise and superstorms batter coasts with increasing ferocity, Between Land and Sea calls on the environmentally-minded to make a space in their notions of progress for impermanence and uncertainty in the natural world.