Benjamin's -abilities

والتر بنیامین اظهار داشت: \"هیچ دنیای فکری وجود ندارد که دنیای زبان نباشد.\" در این کتاب، ساموئل وبر، نظریه پرداز برجسته ادبیات و رسانه، با تمرکز بر یک ویژگی سبکی که در فرمول بندی مفاهیم او کمی بحث شده است، جنبه ای جدید و سازنده از اندیشه بنیامین را آشکار می کند.

تمرکز وبر پسوند انتقادی «توانایی» است که بنجامین به‌طور گویا در کارش به کار می‌برد. «توانایی» (-barkeit، در آلمانی) مفاهیم و فرم‌های ادبی، کل آثار بنیامین را از «بی‌طرف‌پذیری» و «نقادی‌پذیری» تا فرمول‌بندی‌های معروف «قابلیت استناد» می‌گذراند. «ترجمه‌پذیری» و معروف‌تر از همه، «تکرارپذیری» «اثر هنری در عصر تکرارپذیری فناوری آن». وبر اشاره می‌کند که اسم‌هایی که با این پسوند تشکیل می‌شوند، به یک امکان یا بالقوه اشاره دارند، نه به یک واقعیت موجود، به یک ظرفیت. این بینش امکان خواندن مداوم و روشنگرانه از نوشته های بنیامین را فراهم می کند.

وبر ابتدا درگیری بنیامین را با «توانایی» مفاهیم مختلف در متن کل مجموعه او و در ارتباط با سنت فلسفی، از کانت تا دریدا، قرار می دهد. فصل‌های بعدی مفاهیم استفاده از این پسوند را در زمینه‌های مختلف، از جمله کتاب Trauerspiel بنجامین، رابطه او با کارل اشمیت، و خواندن حلقه واگنر عمیق‌تر می‌کنند. نتیجه، چشم اندازی روشنگر از اندیشه بنیامین از طریق زبان او است - و یکی از نافذترین و جامع ترین گزارش هایی است که از آثار بنیامین تا کنون نوشته شده است.

“There is no world of thought that is not a world of language,” Walter Benjamin remarked, “and one only sees in the world what is preconditioned by language.” In this book, Samuel Weber, a leading theorist on literature and media, reveals a new and productive aspect of Benjamin’s thought by focusing on a little-discussed stylistic trait in his formulation of concepts.

Weber’s focus is the critical suffix “-ability” that Benjamin so tellingly deploys in his work. The “-ability” (-barkeit, in German) of concepts and literary forms traverses the whole of Benjamin’s oeuvre, from “impartibility” and “criticizability” through the well-known formulations of “citability,” “translatability,” and, most famously, the “reproducibility” of “The Work of Art in the Age of Its Technological Reproducibility.” Nouns formed with this suffix, Weber points out, refer to a possibility or potentiality, to a capacity rather than an existing reality. This insight allows for a consistent and enlightening reading of Benjamin’s writings.

Weber first situates Benjamin’s engagement with the “-ability” of various concepts in the context of his entire corpus and in relation to the philosophical tradition, from Kant to Derrida. Subsequent chapters deepen the implications of the use of this suffix in a wide variety of contexts, including Benjamin’s Trauerspiel book, his relation to Carl Schmitt, and a reading of Wagner’s Ring. The result is an illuminating perspective on Benjamin’s thought by way of his language—and one of the most penetrating and comprehensive accounts of Benjamin’s work ever written.