Being Numerous: Poetry and the Ground of Social Life

جرج اوپن نوشت: «چون ساکت نیستم، شعرها بد هستند.» چه معنایی دارد که خوب بودن یک هنر به ناپدید شدن آن بستگی دارد؟ اورن ایزنبرگ در بیشتر بودن راه جدیدی برای درک تقسیماتی که شعر قرن بیستم را سازماندهی می کند، ارائه می دهد. او استدلال می‌کند که مهم‌ترین تضاد بین سبک‌ها یا سیاست زیبایی‌شناختی نیست، بلکه بین شاعرانی است که با ساختن اشیاء قدرتمند به دنبال حفظ یا تولید ویژگی غیرقابل قیاس تجربه هستند، و شاعرانی که تعهد رادیکال آنها به شخصیت انتزاعی با تجربه کاملاً ناسازگار به نظر می‌رسد. با اشعار.

آیزنبرگ با خواندن خلأ ظاهری که شاعران سنتی و آوانگارد را از هم جدا می‌کند، فوریت فلسفی مشترکی را که در پس اشکال گوناگون دشواری شاعرانه نهفته است - از نمادگرایی باطنی ییتس و مینیمالیسم اوپن آشکار می‌کند. و سکوت در برابر کوچکی شادی آور اوهارا و طرد شاعران زبان از ارضای زیبایی شناختی سنتی. برای این شاعران، آنچه به عنوان یک پرسش عملی در مورد سیر زندگی ادبی آغاز می شود - چه چیزی یک شاعر یا گروهی از شاعران را متمایز می کند؟ - به عنوان یک تحقیق هستی شناسانه درباره زندگی اجتماعی خاتمه می یابد: شخص چیست و اجتماع چگونه ممکن است؟ این شاعران در مواجهه با خشونت و جابه‌جایی قرن بیستم در برابر اراده‌ی استادی خود مقاومت می‌کنند، از غنای نفسانی قوی‌ترین آثار خود دوری می‌کنند و ویژگی بینش‌های تخیلی و اخلاقی خود را تضعیف می‌کنند - همه در تلاش برای اجازه دادن خود شخصیت به عنوان یک واقعیت غیرقابل انکار ظاهر می شود که ادعایی غیرقابل انکار دارد.

"Because I am not silent," George Oppen wrote, "the poems are bad." What does it mean for the goodness of an art to depend upon its disappearance? In Being Numerous, Oren Izenberg offers a new way to understand the divisions that organize twentieth-century poetry. He argues that the most important conflict is not between styles or aesthetic politics, but between poets who seek to preserve or produce the incommensurable particularity of experience by making powerful objects, and poets whose radical commitment to abstract personhood seems altogether incompatible with experience--and with poems.

Reading across the apparent gulf that separates traditional and avant-garde poets, Izenberg reveals the common philosophical urgency that lies behind diverse forms of poetic difficulty--from Yeats's esoteric symbolism and Oppen's minimalism and silence to O'Hara's joyful slightness and the Language poets' rejection of traditional aesthetic satisfactions. For these poets, what begins as a practical question about the conduct of literary life--what distinguishes a poet or group of poets?--ends up as an ontological inquiry about social life: What is a person and how is a community possible? In the face of the violence and dislocation of the twentieth century, these poets resist their will to mastery, shy away from the sensual richness of their strongest work, and undermine the particularity of their imaginative and moral visions--all in an effort to allow personhood itself to emerge as an undeniable fact making an unrefusable claim.