Behaviorism, Consciousness, and the Literary Mind (Hopkins Studies in Modernism)

رفتارگرایی، آن مکتب روان‌شناختی، چه می‌تواند درباره ادبیات به ما بگوید؟

اگر اشیای بی‌جان مانند رمان‌ها یا شعرها ویژگی‌های ذهنی خود را نداشته باشند. ، پس چرا در مورد آنها طوری صحبت می کنیم که گویی دارند؟ چرا ذهن شخصیت‌ها، راویان و گویندگان را به گونه‌ای در نظر می‌گیریم که انگار با ذهن خودمان قابل مقایسه هستند؟ جاشوا گنگ در رفتارگرایی، آگاهی، و ذهن ادبی رویکرد جدیدی رادیکال به این پرسش‌ها ارائه می‌کند که یکی از چالش‌برانگیزترین مسائل فلسفی است که امروزه مطالعه ادبی با آن مواجه است.

اخیر. نقد شناختی با جست و جوی شباهت ها و تشابهات بین فرم ادبی و فرآیندهای مغز سعی در پاسخگویی به این پرسش ها داشته است. در مقابل، گنگ به یکی از بدنام ترین دکترین های روانشناختی قرن بیستم روی می آورد: رفتارگرایی. در آغاز سال 1913، طیفی از روانشناسان و فیلسوفان - از جمله جان بی. واتسون، بی. اف. اسکینر و گیلبرت رایل - استدلال کردند که بسیاری از چیزهایی که ما به عنوان پدیده های ذهنی در مورد آنها صحبت می کنیم، اصلاً درونی نیستند، بلکه رفتارها و فرآیندهای فیزیولوژیکی را اشتباه درک می کنند. امروزه، رفتارگرایی ارزش علمی نسبتا کمی دارد، اما گنگ به دلیل ارزش انتقادی عظیم آن برای تفکر در مورد اینکه چرا زبان در ایجاد توهمات زندگی ذهنی بسیار خوب است، استدلال می‌کند.

با عطف به تاریخ ادبی خود رفتارگرایی، گنگ اولین مورد را ارائه می‌کند. بررسی مداوم جایگاه علم منسوخ در ادبیات و نقد قرن بیستم. رفتارگرایی، آگاهی، و ذهن ادبی از طریق خوانش‌های بدیع از چهره‌هایی مانند آی. ای. ریچاردز، منتقدان جدید آمریکایی، ساموئل بکت، هارولد پینتر و جی. ام. کوتزی، همگرایی‌های مهمی را بین نویسندگان مدرنیست، روان‌شناسی تجربی، آشکار می‌کند. و فلسفه تحلیلی ذهن - در حالی که به خوانندگان چارچوب جدیدی برای تفکر در مورد برخی از اساسی ترین و هیجان انگیزترین سؤالات ادبیات ارائه می دهد.

What might behaviorism, that debunked school of psychology, tell us about literature?

If inanimate objects such as novels or poems have no mental properties of their own, then why do we talk about them as if they do? Why do we perceive the minds of characters, narrators, and speakers as if they were comparable to our own? In Behaviorism, Consciousness, and the Literary Mind, Joshua Gang offers a radical new approach to these questions, which are among the most challenging philosophical problems faced by literary study today.

Recent cognitive criticism has tried to answer these questions by looking for similarities and analogies between literary form and the processes of the brain. In contrast, Gang turns to one of the twentieth century's most infamous psychological doctrines: behaviorism. Beginning in 1913, a range of psychologists and philosophers―including John B. Watson, B. F. Skinner, and Gilbert Ryle―argued that many of the things we talk about as mental phenomena aren't at all interior but rather misunderstood behaviors and physiological processes. Today, behaviorism has relatively little scientific value, but Gang argues for its enormous critical value for thinking about why language is so good at creating illusions of mental life.

Turning to behaviorism's own literary history, Gang offers the first sustained examination of the outmoded science's place in twentieth-century literature and criticism. Through innovative readings of figures such as I. A. Richards, the American New Critics, Samuel Beckett, Harold Pinter, and J. M. Coetzee, Behaviorism, Consciousness, and the Literary Mind reveals important convergences between modernist writers, experimental psychology, and analytic philosophy of mind―while also giving readers a new framework for thinking about some of literature's most fundamental and exciting questions.