Barack Obama's post-American foreign policy : the limits of engagement

پس از یکی از بحث برانگیزترین و تفرقه‌انگیزترین دوره‌های تاریخ سیاست خارجی آمریکا در دوران ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش، انتظار می‌رفت که دولت اوباما تغییراتی را برای بهبود روابط ایالات متحده با جهان گسترده‌تر ایجاد کند. اکنون، مشکلات بین المللی پیش روی اوباما غیر قابل حل تر به نظر می رسد و به نظر می رسد تداوم مشخصی در سیاست ها بین اوباما و سلف او وجود دارد.

رابرت سینگ استدلال می کند که رویکرد اوباما در مورد "تعامل استراتژیک" برای دوره جدیدی از بین المللی گرایی محدود مناسب بود، اما نتایج متوسطی به همراه داشته است. جست‌وجوی اوباما برای میانه‌های عمل‌گرایانه برای او به قیمت حمایت سیاسی در داخل و خارج از کشور تمام شد، در حالی که نتوانست به دستاوردهای تعیین‌کننده‌ای دست یابد. سینگ پیشنهاد می‌کند که با تنظیم سیاست‌های خارجی‌اش برای ظهور یک جهان «پساآمریکایی»، رئیس‌جمهور هنوز نباید ریاست رنسانس رهبری جهانی ایالات متحده را بر عهده بگیرد. از قضا، سیاست‌های اوباما در عوض ظهور دنیای پسا آمریکا را تسریع کرده است.

After one of the most controversial and divisive periods in the history of American foreign policy under President George W. Bush, the Obama administration was expected to make changes for the better in US relations with the wider world. Now, international problems confronting Obama appear more intractable, and there seems to be a marked continuity in policies between Obama and his predecessor.

Robert Singh argues that Obama's approach of 'strategic engagement' was appropriate for a new era of constrained internationalism, but it has yielded modest results. Obama's search for the pragmatic middle has cost him political support at home and abroad, whilst failing to make decisive gains. Singh suggests by calibrating his foreign policies to the emergence of a 'post-American'world, the president has yet to preside over a renaissance of US global leadership. Ironically,Obama's policies have instead hastened the arrival of a post-American world.