Autonomy after Auschwitz: Adorno, German Idealism, and Modernity

از زمان کانت و هگل، مفهوم خودمختاری - این ایده که ما تابع هیچ قانونی نیستیم، جز قانونی که به خود تحمیل می کنیم - واقعی ترین بیان فلسفی آزادی انسان در نظر گرفته شده است. اما آیا همانطور که تئودور آدورنو می‌پرسید تعهد ما به خودمختاری می‌تواند با شرارت‌های شدیدی که در مدرنیته شاهد آن بوده‌ایم مرتبط باشد؟ در خودمختاری پس از آشویتس، مارتین شوستر این پرسش دشوار را با تیزبینی تئوریک شگفت‌انگیزی بررسی می‌کند و راه‌های دقیقی را که خودمختاری می‌تواند ما را در مسیر شر هدایت کند و چگونه می‌توان از انجام آن جلوگیری کرد، بررسی می‌کند. BR> شوستر خطراتی را در مفهوم خودمختاری همانطور که در ابتدا توسط کانت تصور شده بود آشکار می کند. قرار دادن آدورنو با طیفی از فیلسوفان اروپایی، به ویژه کانت، هگل، هورکهایمر، و هابرماس و همچنین با انواع متفکران انگلیسی-آمریکایی معاصر مانند ریچارد رورتی، استنلی کاول، جان مک داول و رابرت پیپین. بازنگری های مهم آدورنو در این مفهوم پرتنش و چگونگی درک متفاوت او از عاملیت خودمختار، که به طور کامل بیان شده است، ممکن است امکانات اجتماعی و سیاسی جدید و مثبتی را بگشاید. در مجموع، خودمختاری پس از آشویتس تأملی در مورد شر مدرن و عاملیت انسانی است، چیزی که مخاطرات اخلاقی عظیم در قلب فلسفه را نشان می دهد.

Ever since Kant and Hegel, the notion of autonomy—the idea that we are beholden to no law except one we impose upon ourselves—has been considered the truest philosophical expression of human freedom. But could our commitment to autonomy, as Theodor Adorno asked, be related to the extreme evils that we have witnessed in modernity? In Autonomy after Auschwitz, Martin Shuster explores this difficult question with astonishing theoretical acumen, examining the precise ways autonomy can lead us down a path of evil and how it might be prevented from doing so.

Shuster uncovers dangers in the notion of autonomy as it was originally conceived by Kant. Putting Adorno into dialogue with a range of European philosophers, notably Kant, Hegel, Horkheimer, and Habermas—as well as with a variety of contemporary Anglo-American thinkers such as Richard Rorty, Stanley Cavell, John McDowell, and Robert Pippin—he illuminates Adorno’s important revisions to this fraught concept and how his different understanding of autonomous agency, fully articulated, might open up new and positive social and political possibilities. Altogether, Autonomy after Auschwitz is a meditation on modern evil and human agency, one that demonstrates the tremendous ethical stakes at the heart of philosophy.