Autocracy

اولین فکر جدی من در مورد رویکرد علمی به سیاست در چین کمونیستی بود. هنگامی که کمونیست ها چین را تصرف کردند، وزارت امور خارجه آمریکا که قصد داشت آنها را به رسمیت بشناسد، تمام دستگاه دیپلماتیک خود را در محل باقی گذاشت. در آن زمان، من معاون کنسولی در Tientsin بودم، بنابراین متوجه شدم که تحت حکومت کمونیست ها زندگی می کنم. در حالی که وزارت امور خارجه در حال برنامه ریزی برای به رسمیت شناختن کمونیست ها بود، برنامه های کمونیست ها مبهم بود. در هر صورت، تا زمانی که روابط رسمی بین دو دولت برقرار نشد، ما را در سرکنسولگری به رسمیت نمی شناختند، بنابراین من اوقات فراغت زیادی داشتم. به عنوان مردی که در آن زمان قصد داشت زندگی خود را به عنوان یک افسر سیاسی در وزارت امور خارجه بگذراند، تصمیم گرفتم این زمان را با خواندن علوم سیاسی پر کنم. من به سرعت متوجه شدم، نه تنها کار از نظر علمی نسبتاً رضایت بخش نیست، بلکه به نظر می رسد که ارتباط چندانی با دولت کمونیستی که من در آن زمان تحت آن زندگی می کردم، نداشته باشد. ! من در آن زمان نتوانستم مشکل را حل کنم و پس از چند فراز و نشیب که شامل خدمت در هنگ کنگ و کره جنوبی می‌شد، که هیچ کدام واقعاً الگوی دموکراسی نبود، استعفا دادم و به یک حرفه آکادمیک روی آوردم که عمدتاً به آن مربوط بود. ترکیبی از اقتصاد و علوم سیاسی که ما آن را انتخاب عمومی می نامیم. بیشتر کارهای من در انتخاب عمومی به دولت های دموکراتیک می پردازد.

My first serious thought about a scientific approach to politics was in Communist China. When the Communists seized China, the American Department of State, which was planning to recognize them, left its entire diplomatic establishment in place. At the time, I was a Vice Consul in Tientsin, so I found myself living under the Communists. While the Department of State was planning on recognizing the Communists, the Communist plans were obscure. In any event, they weren't going to recognize us in the Consulate­ General until formal relations were established between the two governments, so I had a great deal of leisure. As a man who then intended to spend his life as a political officer in the Department of State, I decided to fill in this time by reading political science. I rapidly realized, not only that the work was rather unsatisfactory from a scientific standpoint, but also that it didn't seem to have very much relevance to the Communist government under which I was then living. ! I was unable to solve the problem at the time, and after a number of vicissitudes which included service in Hong Kong and South Korea, neither of which was really a model of democracy, I resigned and switched over to an academic career primarily concerned with that mixture of economics and political science which we call Public Choice. Most of my work in Public Choice has dealt with democratic governments.