Authoritarian Landscapes: Popular Mobilization and the Institutional Sources of Resilience in Nondemocracies

سال پرتلاطم 2011 ظهور ناآرامی‌های توده‌ای مردمی و فروپاشی رژیم‌های استبدادی طولانی مدت در مصر، تونس، لیبی و احتمالاً سوریه را به همراه داشت. سقوط ناگهانی و پیش‌بینی نشده این رژیم‌ها - که اغلب به عنوان نمونه‌هایی از انعطاف‌پذیری استبدادی تلقی می‌شوند - بسیاری از خرد متعارف را در مورد دوام و آسیب‌پذیری رژیم‌های غیردموکراتیک زیر سوال برده است. این کتاب در پی آن است که ادبیات موجود را با برخورد با دولت استبدادی نه به‌عنوان یک بازیگر واحد که با قدرت یا ضعف مشخص می‌شود، بلکه به‌عنوان ساختار یا زمینی که می‌تواند به‌طور متناوب مانع یا تسهیل ظهور اشکال اعتراضی در سطح ملی شود، پیش ببرد. در شیوه بهار عربی، انقلاب‌های رنگی اتحاد جماهیر شوروی سابق و جنبش قدرت مردمی فیلیپین، چنین جنبش‌هایی بر موانع دلهره‌آور ارائه شده توسط خودکامه‌ها غلبه می‌کنند، برای همتایان همفکر در سراسر جامعه جذابیت می‌یابند و توانایی رژیم‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند. حفظ نظم برعکس، در موقعیت‌های دیگر، مانند چین معاصر، ساختارهای دولتی غیرمتمرکز محیطی نامناسب برای اعتراض در سطح ملی فراهم می‌کنند، و بازیگران جمعی را به سمت انتخاب اشکال محلی و محلی بیشتر سوق می‌دهد. این نتیجه باعث ایجاد موقعیت‌های متناقض می‌شود، مانند در جمهوری خلق چین، جایی که اعتراض‌ها مکرر است اما بسیج و هماهنگی در سطح ملی وجود ندارد.

The turbulent year of 2011 has brought the appearance of mass popular unrest and the collapse of long lived autocratic regimes in Egypt, Tunisia, Libya and possibly Syria. The sudden and unanticipated fall of these regimes – often thought of as exemplars of authoritarian resilience - has brought much of the conventional wisdom on the durability and vulnerability of nondemocratic regimes into question. This book seeks to advance the existing literature by treating the autocratic state not as a unitary actor characterized by strength or weakness but rather as a structure or terrain that can alternatively inhibit or facilitate the appearance of national level forms of protests. In the mode of the Arab Spring, the color revolutions of the former Soviet Union, and the people power movement of the Philippines, such movements overcome the daunting impediments presented by autocrats, appeal to likeminded counterparts across society, and overwhelm the ability of regimes to maintain order. Conversely, in other settings, such as contemporary China, decentralized state structures provide an inhospitable environment for national-level protest, leading collective actors to opt for more local and parochial forms of contention. This outcome produces paradoxical situations, such as in the PRC, where protests are frequent but national-level mobilization and coordination is absent.