Ärzte, Gesundheitswesen und Wohlfahrtsstaat: Zur Sozialgeschichte des ärztlichen Berufsstandes in Kaiserreich und Weimarer Republik

در پس‌زمینه استدلال‌های سیاستمداران لیبرال حزبی در بحث‌های بوندستاگ در مورد تجدید ساختار نظام سلامت و تامین اجتماعی، مشارکت تاریخی نمایندگان حرفه پزشکی در دهه 1920 در بحث به نظر عجیب می‌رسد. موضعی دو نکته اساسی وجود دارد که همیشه در سخنرانی‌های روز پزشک در آن زمان مورد توجه قرار می‌گرفت: کاهش درآمد پزشکان (پانلی) که تنها با درآمد حاصل از مطب خصوصی قابل جبران است، و کاهش اعتبار حرفه پزشکی. ، که ناشی از از دست دادن آزادی عمل پزشکی در نتیجه شرکت های بیمه سلامت و قانونگذاران محدود کردن حرفه "فریلنسر" با دستورالعمل هایی برای اقدام است.

کار حاضر، خود دو دهه قدمت دارد، اما هنوز ارزش خواندن دارد. به عنوان یک مطالعه تاریخی-اجتماعی به دلیل نزدیکی و تراکم منابع، سعی در بررسی پدیده ثبات (ظاهری؟) دارد. با شروع حرفه ای شدن حرفه پزشکی از اواسط قرن نوزدهم و معرفی بیمه درمانی قانونی، تغییراتی که حرفه پزشکی در نتیجه باز شدن این "بازار" جدید و بزرگ بیماران تجربه می کند، ردیابی می شود. در حالی که حرفه و موقعیت پزشک در سیستم مراقبت های بهداشتی شکل های جدیدی به خود گرفت، خاستگاه اجتماعی متخصصان در طول دوره مورد مطالعه نسبتاً پایدار و از نظر اجتماعی منحصر به فرد باقی ماند. درصد بالاتری از دانشجویان پزشکی از گروه‌های درآمدی بالاتر نسبت به سایر دانشجویان بودند - یافته‌ای که حتی بیشتر در مورد سیاستمداران حرفه‌ای پزشکی صدق می‌کند. این واقعیت که خاستگاه اجتماعی دیدگاه بیماران را شکل می دهد بر اساس نشریه انجمن "Ärztliches Vereinsblatt/Deutsches Ärzteblatt" مشخص شده است.

Vor dem Hintergrund der Argumentation der parteipolitisch liberalen Politiker in den Bundestagsdebatten um die Umstrukturierungen des Gesundheitswesens und der Sozialversicherung muten die historischen Debattenbeiträge der Vertreter des Ärztestandes der 1920er Jahre seltsam aktuell an. Es sind zwei zentrale Punkte, die damals in den Reden auf den Ärztetagen stets angesprochen wurden: Der sinkende Verdienst der (Kassen-) Ärzte, der nur durch die Einnahmen aus der Privatpraxis kompensiert werden könne und das sinkende Ansehen des Arztberufes, das aus dem Verlust ärztlicher Handlungsfreiheit resultiere, indem Krankenkassen und Gesetzgeber den ‚freien’ Beruf mit Handlungsrichtlinien einschnürten.

Die vorliegende Arbeit, selbst bereits zwei Jahrzehnte alt, aber als sozialhistorische Untersuchung aufgrund der Quellennähe und –dichte immer noch lesenswert, versucht, dieses Phänomen der (scheinbaren?) Konstanz zu untersuchen. Beginnend mit der Professionalisierung des Arztberufes seit der Mitte des 19. Jahrhunderts und der Einführung der gesetzlichen Krankenversicherung wird die Veränderung nachgezeichnet, die der Arztberuf durch die Erschliessung dieses neuen, großen ‚Marktes’ an Kranken erfährt. Während die Berufsausübung und die Stellung des Arztes im System der Gesundheitsversorgung neue Formen annahmen, blieb die soziale Herkunft der Professionsangehörigen im untersuchten Zeitraum relativ stabil und sozial exklusiv. Medizinstudierende stammten zu einem höheren Prozentsatz aus höheren Einkommesschichten als die meisten anderen Studierenden – ein Befund, der für die ärztlichen Standespolitiker in noch höherem Maße zutrifft. Dass die soziale Herkunft die Sichtweise auf die Kassenkranken prägt, wird anhand des Verbandsorgans „Ärztliches Vereinsblatt/Deutsches Ärzteblatt“ herausgearbeitet.