Art and Aesthetics after Adorno

تئوری زیبایی شناسی تئودور آدورنو (1970) یکی از قدرتمندترین و جامع ترین انتقادات هنر و نظم و انضباط زیبایی شناسی را که تاکنون نوشته شده است ارائه می دهد. این اثر تعامل عمیقاً انتقادی با تاریخ و فلسفه زیبایی شناسی و با سنت های هنر اروپایی در اواسط قرن بیستم ارائه می دهد. این همراه با ادعاهای بلندپروازانه در مورد آنچه تئوری زیبایی شناسی باید باشد همراه است. اما افق فرهنگی نظریه زیبایی شناسی آدورنو دنیای مدرنیسم بالا بود و از آن زمان هم در تئوری و هم در عمل اتفاقات زیادی رخ داده است. چشم انداز قدرتمند آدورنو از زیبایی شناسی خواستار تجدید نظر در این نور است. آیا باید از کار او دفاع ، به روز شده ، مقاومت کند ، یا به سادگی پشت سر بگذارد؟ این جلد مقاله های جدیدی را توسط فیلسوفان پیشرو ، منتقدین و نظریه پردازان در پی آدورنو به منظور پرداختن به این سؤالات می نویسد. آنها احترام عمیقی به قدرت نقد زیبایی شناسی آدورنو و نگرانی از آینده نظریه زیبایی شناسی در پاسخ به تحولات اخیر در زیبایی شناسی و زمینه های آن دارند.

Theodor Adorno’s Aesthetic Theory (1970) offers one of the most powerful and comprehensive critiques of art and of the discipline of aesthetics ever written. The work offers a deeply critical engagement with the history and philosophy of aesthetics and with the traditions of European art through the middle of the 20th century. It is coupled with ambitious claims about what aesthetic theory ought to be. But the cultural horizon of Adorno’s Aesthetic Theory was the world of high modernism, and much has happened since then both in theory and in practice. Adorno’s powerful vision of aesthetics calls for reconsideration in this light. Must his work be defended, updated, resisted, or simply left behind? This volume gathers new essays by leading philosophers, critics, and theorists writing in the wake of Adorno in order to address these questions. They hold in common a deep respect for the power of Adorno’s aesthetic critique and a concern for the future of aesthetic theory in response to recent developments in aesthetics and its contexts.