Applied Theatre: A Pedagogy of Utopia

تئاتر کاربردی اصطلاحی است که به طور گسترده پذیرفته شده است برای توصیف مجموعه‌ای از شیوه‌ها که شامل ساخت تئاتر اجتماعی، اجتماعی و مشارکتی است. این حوزه ای از عملکرد عملکردی است که در زمینه ها و جوامع جهانی در حال شکوفایی است. با این حال، این تکثیر بدون مشکل نیست. Pedagogy of Utopiaبررسی انتقادی از پروژه های تئاتر کاربردی و مشارکتی بلندمدت ارائه می دهد. با انجام این کار، تجزیه و تحلیل به موقع برخی از مفاهیمی را ارائه می دهد که به تئاتر کاربردی اطلاع می دهند و روش جدیدی از تفکر در مورد ساخت تئاتر با گروه های مختلف شرکت کنندگان را ترسیم می کند.

کتاب برخی از مفاهیم کلیدی از جمله فضاهای امن را مشکل آفرین می کند. صدا، تمرین اخلاقی و مقاومت. سلینا بازبی پروژه های تئاتر کاربردی در هند، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا، در تئاتر جوانان، پناهگاه های بی خانمان ها، زندان ها و با کسانی که در سکونتگاه های غیررسمی زندگی می کنند را تجزیه و تحلیل می کند تا به سوال کلیدی خود توجه کند: آموزش مدینه فاضله چگونه می تواند باشد؟ این کتاب با تکیه بر 20 سال تمرین در زمینه‌های مختلف، بر مداخلات طولانی‌مدت تمرکز می‌کند که پرسش‌های نگران‌کننده‌ای را درباره تئاتر کاربردی، استعمار فرهنگی و قدرت مطرح می‌کند، در حالی که استدلال می‌کند که تئاتر اجتماعی یا مشارکتی برعکس پتانسیل ایجاد حس انعطاف‌پذیری را دارد. خوش‌بینی، یا آنچه بازبی می‌گوید، «آرمان‌شهر مبهم»

Applied Theatre is a widely accepted term to describe a set of practices that encompass community, social and participatory theatre making. It is an area of performance practice that is flourishing across global contexts and communities. However, this proliferation is not unproblematic. A Pedagogy of Utopia offers a critical consideration of long-term applied and participatory theatre projects. In doing so, it provides a timely analysis of some of the concepts that inform applied theatre and outlines a new way of thinking about making theatre with differing groups of participants.

The book problematizes some key concepts including safe spaces, voice, ethical practice and resistance. Selina Busby analyses applied theatre projects in India, the USA and the UK, in youth theatres, homeless shelters, prisons and with those living in informal housing settlements to consider her key question: What might a pedagogy of utopia look like? Drawing on 20-years of practice in a range of contexts, this book focuses on long-term interventions that raise troubling questions about applied theatre, cultural colonialism and power, while arguing that community or participatory theatre conversely has the potential to generate a resilient sense of optimism, or what Busby terms, a 'nebulous utopia'