Anthropological Witness: Lessons from the Khmer Rouge Tribunal

شاهد انسان شناسی داستان برخورد الکس هینتون را با یک معمار متهم به نسل کشی و به طور گسترده تر تلاش هینتون برای حرکت در وعده ها و خطرات شهادت متخصص روایت می کند. در مارس 2016 ، هینتون به عنوان شاهد متخصص در اتاق های خارق العاده در دادگاه های کامبوج ، یک دادگاه بین المللی که برای محاکمه رهبران ارشد خمر روژ برای جرایم مرتکب شده در نسل کشی کامبوج در سال 1975-79 تأسیس شد ، خدمت کرد. شهادت او در یک مبادله مستقیم با مرد راست بدنام Pol Pot ، Nuon Chea ، که به انکار نسل کشی مشغول بود ، به اوج خود رسید.

شاهد انسان شناسی به سؤالات بزرگی در مورد ضروریات اخلاقی و فرضیات معرفت شناختی در توضیح و نقش محقق عمومی در پرداختن به موضوعات مربوط به حقیقت ، عدالت ، ترمیم اجتماعی و نسل کشی می پردازد. هینتون می پرسد: آیا دانشمندانی که به عنوان شاهد خبره خدمت می کنند ، می توانند به طور مؤثر در دادگاه های بین المللی جنایات قساوت نقش داشته باشند که در آن تمرکز بر گناه قانونی بر خلاف توضیحات دانشگاهی است؟ پاسخ این سؤال به طور کلی درباره آکادمی و حوزه عمومی چه می گوید؟ در زمانی که جهان با بسیاری از چالش ها روبرو است ، پاسخ های هینتون در مورد چنین سؤالاتی در مورد بورس تحصیلی عمومی فوری است.

Anthropological Witness tells the story of Alex Hinton's encounter with an accused architect of genocide and, more broadly, Hinton's attempt to navigate the promises and perils of expert testimony. In March 2016, Hinton served as an expert witness at the Extraordinary Chambers in the Courts of Cambodia, an international tribunal established to try senior Khmer Rouge leaders for crimes committed during the 1975–79 Cambodian genocide. His testimony culminated in a direct exchange with Pol Pot's notorious right-hand man, Nuon Chea, who was engaged in genocide denial.

Anthropological Witness looks at big questions about the ethical imperatives and epistemological assumptions involved in explanation and the role of the public scholar in addressing issues relating to truth, justice, social repair, and genocide. Hinton asks: Can scholars who serve as expert witnesses effectively contribute to international atrocity crimes tribunals where the focus is on legal guilt as opposed to academic explanation? What does the answer to this question say more generally about academia and the public sphere? At a time when the world faces a multitude of challenges, the answers Hinton provides to such questions about public scholarship are urgent.