An Analysis of Gayatri Chakravorty Spivak's Can the Subaltern Speak?

تجزیه و تحلیل انتقادی از مقاله کلاسیک پس از استعمار کلاسیک Spivak 1988 ، که در آن او استدلال می کند که یک مشکل اصلی برای فقیرترین و حاشیه نشین در جامعه (زیرزمین ها) این است که آنها هیچ بستر برای ابراز نگرانی های خود و صدایی ندارند برای تأثیرگذاری بر مباحث مربوط به سیاست یا تقاضای سهم عادلانه تر از کالاهای جامعه.

موضوع اصلی کار گایاتری Spivak نمایندگی است: توانایی فرد در تصمیم گیری های خود. در حالی که هدف اصلی Spivak در نظر گرفتن روشهایی است که در آن \"زیرزمین ها\" - اصطلاح او برای بومیان در جوامع استعماری - قادر به دستیابی به آژانس بودند ، این مقاله به طور خاص بر توصیف روش هایی که به طور سهواً ساختارهای هژمونیک را در کار خود تولید می کنند ، متمرکز است.

Spivak خود یک محقق است ، و او کاملاً از دشواری و خطرات فرض برای \"صحبت کردن\" برای زیرزمینی که در مورد آنها می نویسد آگاه است. به همین ترتیب ، کار او را می توان به عنوان یک تمرین ظریف در مهارت تفکر انتقادی تفسیر دانست. او در موضوعات معنا ، به طور خاص به معنای واقعی شواهد موجود ، به تفصیل نگاه می کند ، و مقاله او تلاشی است نه تنها برای برجسته کردن مشکلات تعریف بلکه برای روشن کردن آنها.

آنچه این را به یکی از اصلی ترین آثار تفسیر در کتابخانه MACAT تبدیل می کند ، البته اهمیت اساسی این کار است. تفسیر ، در این مورد ، مسئله ای است که بین اجازه دادن به زیرزمین ها برای خود صحبت می کند ، و تحمیل شیوه \"صحبت کردن\" بر روی آنها که-هرچند که با ذکاوت خوب باشد-می تواند به اندازه آژانس در دنیای پسا استعمار آسیب برساند- ساختارهای سیاسی خود جهان استعمار را خفه می کند. Spivak با پاک کردن دفع تلاش های علمی در تفسیر ، موضع گیری در برابر یک شکل خاص فکری و حاشیه نشینی می کند.