Amazigh Politics in the Wake of the Arab Spring

در تلویزیون، بهار عربی در قاهره، تونس و شهرهای کشورهای خلیج فارس رخ داد. با این حال، درام سال 2010، و دهه فعالیت متعاقب آن، فراتر از شهرها - در واقع فراتر از اعراب- گسترش یافت. بروس مدی وایتزمن جنبش سیاسی پایدار پس از بهار عربی مردم آمازیغ شمال آفریقا را آشکار می کند.

جنبش آمازیغ با بهار عربی آغاز نشد، اما تغییر کرده است. به طور قابل توجهی از آن زمان. سیاست آمازیغ در پی بهار عربی اهداف مادی فزاینده کنشگری آمازیغ را به تفصیل شرح می دهد، زیرا اعتراض از عرصه به رسمیت شناختن قومی فرهنگی به عرصه برابری حقوقی و اجتماعی-اقتصادی تغییر می کند. جوامع آمازیغ با طرح ادعاهای ارضی و قانون اساسی به مبارزات برای آزادی در اطراف خود پاسخ دادند و در عین حال تبعیض و بی توجهی رسمی را رد کردند. فعالان عرب که غرق در ناسیونالیسم پسااستعماری بودند و از موقعیت هژمونیک خود محافظت می کردند، عمدتاً از حمایت آنها سرباز زدند، با این حال رژیم های در حال ضعف مجبور شدند به خواسته های تیزتر آمازیغ پاسخ دهند یا در غیر این صورت مشروعیت نخ نما شده خود را به خطر می اندازند. امروز مسئله آمازیگ بزرگتر از همیشه به نظر می رسد، زیرا دولت های شمال آفریقا متوجه می شوند که دیگر نمی توانند منافع جنبش را نادیده بگیرند.

On television, the Arab Spring took place in Cairo, Tunis, and the city-states of the Persian Gulf. Yet the drama of 2010, and the decade of subsequent activism, extended beyond the cities—indeed, beyond Arabs. Bruce Maddy-Weitzman brings to light the sustained post–Arab Spring political movement of North Africa’s Amazigh people.

The Amazigh movement did not begin with the Arab Spring, but it has changed significantly since then. Amazigh Politics in the Wake of the Arab Spring details the increasingly material goals of Amazigh activism, as protest has shifted from the arena of ethnocultural recognition to that of legal and socioeconomic equality. Amazigh communities responded to the struggles for freedom around them by pressing territorial and constitutional claims while rejecting official discrimination and neglect. Arab activists, steeped in postcolonial nationalism and protective of their hegemonic position, largely refused their support, yet flailing regimes were forced to respond to sharpening Amazigh demands or else jeopardize their threadbare legitimacy. Today the Amazigh question looms larger than ever, as North African governments find they can no longer ignore the movement’s interests.