Alfred Hitchcock: The Legacy of Victorianism

این مطالعه تحریک‌آمیز کارنامه طولانی کارگردانی آلفرد هیچکاک را از ویکتوریایسم تا پست مدرنیسم نشان می‌دهد. پائولا مارانتز کوهن نمونه‌ای از بهترین فیلم‌های هیچکاک را در نظر می‌گیرد -سایه‌ی شک، پنجره‌ی عقب، سرگیجه، روانی- و همچنین برخی از فیلم‌های ناهموارتر او -طناب، مرد اشتباه، توپاز - و بین تکامل خود به عنوان یک فیلمساز و روندها در جامعه بزرگتر ارتباط برقرار می کند.

نویسنده با تکیه بر تعدادی روش شناسی از جمله فمینیسم، روانکاوی و سیستم های خانواده، نگاهی روشنگر به این موضوع ارائه می دهد. پارادوکس یک جنتلمن به سبک ویکتوریایی که به یکی از استادان برجسته رسانه مدرن فیلم تبدیل شد. کوهن معتقد است که فیلم‌های هیچکاک تا حدی پاسخی مردانه به رمان‌های داخلی و روان‌شناختی است که عمدتاً برای زنان در دوران ویکتوریا جذاب بود. او استدلال می کند که حرفه او می تواند به عنوان تلاشی برای ایجاد تعادل بین "دو چهره ویکتوریایسم" در نظر گرفته شود: میراث مردانه قانون و سلسله مراتب و میراث زنانه احساس و تخیل.

کوهن ادعا می کند که فیلم های هیچکاک میراث ویکتوریایی او را منعکس می کند و به عنوان نقشه ای برای روندهای ایدئولوژیک عمل می کند. او تکامل خود را از دوره بریتانیایی‌اش تا سال‌های کلاسیک هالیوود تا مرحله آخرش ترسیم می‌کند، و یک تحول مفهومی را دنبال می‌کند که با تحولی در هویت فرهنگی مطابقت دارد - تحولی که بر میراث ویکتوریایی بنا شده و در نهایت آن را کنار می‌گذارد.

This provocative study traces Alfred Hitchcock's long directorial career from Victorianism to postmodernism. Paula Marantz Cohen considers a sampling of Hitchcock's best films—Shadow of a Doubt, Rear Window, Vertigo, Psycho—as well as some of his more uneven ones—Rope, The Wrong Man, Topaz—and makes connections between his evolution as a filmmaker and trends in the larger society.

Drawing on a number of methodologies including feminism, psychoanalysis, and family systems, the author provides an insightful look at the paradox of a Victorian-style gentleman who evolved into one of the leading masters of the modern medium of film. Cohen posits that Hitchcock's films are, in part, a masculine response to the domestic, psychological novels that had appealed primarily to women during the Victorian era. His career, she argues, can be seen as an attempt to balance "the two faces of Victorianism": the masculine legacy of law and hierarchy and the feminine legacy of feeling and imagination.

Cohen asserts that Hitchcock's films reflect his Victorian legacy and serve as a map for ideological trends. She charts his development from his British period through his classic Hollywood years into his later phase, tracing a conceptual evolution that corresponds to an evolution in cultural identity—one that builds on a Victorian inheritance and ultimately discards it.