Agents without Empire: Mobility and Race-Making in Sixteenth-Century France

به خوبی شناخته شده است که فرهنگ رنسانس نقش توانمندی را به فرد و از این طریق به نمایندگی داده است. اما چگونه نژاد در این فرهنگ توانمندسازی عامل است؟ نویسندگان متعارف فرانسوی مانند Rabelais و Montaigne به دلیل جهان بینی های انعطاف پذیر و علاقه به تفاوت فرهنگ های غیر فرانسوی در داخل و خارج از اروپا جشن گرفته شده اند. در نتیجه ، این دوره در تاریخ فرهنگی فرانسه به عنوان یک دوره استثنایی از افتتاح فرهنگی به سمت دیگران ارزش گذاری شده است. عوامل بدون امپراتوری نشان می دهد که چنین جشن ، حداقل ، مشکل ساز است.

Szabari استدلال می کند که قبل از ظهور امپراتوری استعماری فرانسه ، دسته های قرون وسطایی نژاد بر اساس داستان رستگاری از طریق روایات امپراتوری عثمانی که به صورت ناگهانی و بی سابقه ای در دسترس قرار گرفتند ، به مأمورین تاج فرانسوی بازسازی شدند. جاسوسی که توسط فرانسوی ها در امپراتوری عثمانی در قرن شانزدهم انجام می شود ، فرهنگ فرانسه را در بخش اعظم نفوذ کرد زیرا کسانی که جاسوسی نیز به عنوان تولید کننده دانش ، مبلغان و هنرمندان کار می کردند. این عمل با ایجاد راه های جدید مصرف نژاد و جنسیت خاص برای مردان فرانسوی و اروپایی که بر همه زمینه های فرهنگ پیشرفته از جمله ادبیات ، سیاست ، پانسمان ، پانسمان ، بهداشت شخصی و اوقات فراغت تأثیر می گذارد ، به معنای کشت و نخبه تغییر کرده است. حساب ها ، تاریخ طبیعی ، تبلیغات ، ادبیات مذهبی ، شعر ، تئاتر ، داستان و چاپ ارزان. این مداخله در مکالمات در مطالعات سفیدی ، تئوری نژاد ، تئوری های آژانس و ماده و تاریخ دیپلماسی و جاسوسی برای ارائه حساب جدیدی از ساخت نژاد در اروپای اولیه مدرن است.

It is well known that Renaissance culture gave an empowering role to the individual and thereby to agency. But how does race factor into this culture of empowerment? Canonical French authors like Rabelais and Montaigne have been celebrated for their flexible worldviews and interest in the difference of non-French cultures both inside and outside of Europe. As a result, this period in French cultural history has come to be valued as an exceptional era of cultural opening toward others. Agents without Empire shows that such a celebration is, at the very least, problematic.

Szabari argues that before the rise of the French colonial empire, medieval categories of race based on the redemption story were recast through accounts of the Ottoman Empire that were made accessible, in a sudden and unprecedented manner, to agents of the French crown. Spying performed by Frenchmen in the Ottoman Empire in the sixteenth century permeated French culture in large part because those who spied also worked as knowledge producers, propagandists, and artists. The practice changed what it meant to be cultured and elite by creating new avenues of race- and gender-specific consumption for French and European men that affected all areas of sophisticated culture including literature, politics, prints, dressing, personal hygiene, and leisure.

Agents without Empire explores race making in this period of European history in the context of diplomatic reposts, travel accounts, natural history, propaganda, religious literature, poetry, theater, fiction, and cheap print. It intervenes in conversations in whiteness studies, race theory, theories of agency and matter, and the history of diplomacy and spying to offer a new account of race making in early modern Europe.