دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
دانلود کتاب After Neorealism: Italian Filmmakers and Their Films; Essays and Interviews
دانلود کتاب پس از نئورئالیسم: فیلمسازان ایتالیایی و فیلم های آنها. مقاله و مصاحبه
مشخصات کتاب
After Neorealism: Italian Filmmakers and Their Films; Essays and Interviews
ویرایش: New edition
نویسندگان: Bert Cardullo. Bert Cardullo
سری:
ISBN (شابک) : 1443803588, 9781443803588
ناشر: Cambridge Scholars Publishing
سال نشر: 2009
تعداد صفحات: 205
زبان: English
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 1 مگابایت
قیمت کتاب (تومان) : 60,000
کلمات کلیدی مربوط به کتاب پس از نئورئالیسم: فیلمسازان ایتالیایی و فیلم های آنها. مقاله و مصاحبه: تاریخ نقد تئاتر هنرهای نمایشی عکاسی فیلم طنز سرگرمی فیلم تلویزیون علوم انسانی کتابهای درسی اجاره ای جدید استفاده شده بوتیک تخصصی
در صورت تبدیل فایل کتاب After Neorealism: Italian Filmmakers and Their Films; Essays and Interviews به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب پس از نئورئالیسم: فیلمسازان ایتالیایی و فیلم های آنها. مقاله و مصاحبه نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
توضیحاتی در مورد کتاب پس از نئورئالیسم: فیلمسازان ایتالیایی و فیلم های آنها. مقاله و مصاحبه
اصطلاح «نئورئالیسم» اولین بار توسط آنتونیو پیترانجلی منتقد برای «Ossessione» ویسکونتی (1942) به کار رفت و این سبک در اواسط تا اواخر دهه چهل در فیلم هایی از روبرتو روسلینی، لوچینو ویسکونتی و ویتوریو دسیکا به ثمر نشست. به عنوان «رم، شهر باز» (1945)، «کفشپوش» (1946)، «پایسان» (1947)، «دزد دوچرخه» (1948)، و «زمین میلرزد» (1948). این تصاویر نه تنها در برابر ابتذال که مدت ها حالت غالب سینمای ایتالیا بود، بلکه در برابر شرایط اجتماعی-اقتصادی حاکم در ایتالیا نیز واکنش نشان دادند. با حداقل منابع، فیلمسازان نئورئالیست در مکان های واقعی با استفاده از مردم محلی و همچنین بازیگران حرفه ای کار می کردند. آنها فیلمنامه های خود را، در صورت لزوم، در سایت بداهه ساختند. و فیلمهای آنها حسی قوی از وضعیت اسفبار افراد عادی که تحت ستم شرایط سیاسی خارج از کنترل آنها قرار گرفتهاند را منتقل میکردند. بنابراین نئورئالیسم ایتالیایی اولین سینمای پس از جنگ بود که فیلمسازی را از محدودیت های ساختگی استودیو و به تبع آن از سیستم استودیویی که خاستگاه هالیوود بود، رها کرد. اما نئورئالیسم بیان کل یک فلسفه اخلاقی یا اخلاقی نیز بود و نه صرفاً یک سبک جدید سینمایی دیگر. «پس از نئورئالیسم: فیلمسازان ایتالیایی و فیلمهایشان» تلاشی است، از طریق مقالهها و مصاحبهها، به وقایع اتفاقی که برای نئورئالیسم پس از ناپدید شدن نیروهای سازنده آن افتاد - جنگ جهانی دوم، مقاومت، و رهایی و به دنبال آن بازسازی پس از جنگ. جامعه ای که از نظر اخلاقی، سیاسی و اقتصادی ویران شده است. در واقع، نئورئالیسم ناپدید نشد: شکل خود را تغییر داد، اما نگرانی های عمیقاً انسانی خود را بسته به فیلمساز و فیلم تغییر نداد. اصول سبک نئورئالیستی و مضمونی نه تنها توسط نسل اول کارگردانانی که جانشین نئورئالیست های عصر آخری مانند فدریکو فلینی و میکل آنجلو آنتونیونی شدند، بلکه توسط نسل دوم نویسندگان نیز برای جانشینی این دو هنرمند تداوم یافته است. در میان اعضای آن نسل اول میتوان ارماننو اولمی را با مطالعات دلسوزانهاش در مورد زندگی طبقه کارگر مانند «ایل پستو» (1961) و فرانچسکو رزی با حملات شدیدش به سوء استفاده از قدرت مانند «سالواتوره جولیانو» نام برد. 1961). پیر پائولو پازولینی (Accattone، 1961)، ویتوریو دستا (Banditi a Orgosolo، 1961)، مارکو بلوکیو (I pugni in tasca، 1965)، و برادران تاویانی به آنها پیوستند. ویتوریو و پائولو ("پدر پادرون"، 1977). پس از این فیلمسازان، جیانی آملیو (کودکان دزدیده شده، 1990)، نانی مورتی (توده جمعی به پایان رسید، 1988)، جوزپه تورناتوره (سینما پارادیزو، 1988)، و مائوریزیو نیچتی (Icicle) وارد شدند. دزد، 1989). از این گروه متنوع، «پس از نئورئالیسم: فیلمسازان ایتالیایی و فیلمهایشان» شامل مصاحبهها و مقالههایی درباره اولمی، پازولینی، آملیو و مورتی است و همچنین قطعاتی درباره شخصیتهای مهمی چون ویسکونتی، فلینی و آنتونیونی. همچنین شامل یک مقدمه طولانی و زمینهساز، فیلمشناسی از کارگردانانی که در این کتاب مورد بررسی قرار گرفتهاند، و کتابشناسی کتابهایی درباره آنها و همچنین به طور کلی درباره سینمای ایتالیا است.
توضیحاتی درمورد کتاب به خارجی
The term 'neorealism' was first applied by the critic Antonio Pietrangeli to Visconti's 'Ossessione' (1942), and the style came to fruition in the mid-to-late forties in such films of Roberto Rossellini, Luchino Visconti, and Vittorio De Sica as 'Rome, Open City' (1945), 'Shoeshine' (1946), 'Paisan' (1947), 'Bicycle Thieves' (1948), and 'The Earth Trembles' (1948). These pictures reacted not only against the banality that had long been the dominant mode of Italian cinema, but also against prevailing socioeconomic conditions in Italy. With minimal resources, the neorealist filmmakers worked in real locations using local people as well as professional actors; they improvised their scripts, as need be, on site; and, their films conveyed a powerful sense of the plight of ordinary individuals oppressed by political circumstances beyond their control. Thus Italian neorealism was the first postwar cinema to liberate filmmaking from the artificial confines of the studio and, by extension, from the Hollywood-originated studio system. But neorealism was the expression of an entire moral or ethical philosophy, as well, and not simply just another new cinematic style. 'After Neorealism: Italian Filmmakers and Their Films' is an attempt, through essays and interviews, to chronicle what happened to neorealism after the disappearance of the forces that produced it - World War II, the resistance, and liberation, followed by the postwar reconstruction of a morally, politically, and economically devastated society. In fact, neorealism did not disappear: it changed its form but not its profoundly humanistic concerns, depending on the filmmaker and the film. Neorealistic stylistic and thematic principles have been perpetuated not only by the first generation of directors who succeeded latter-day neorealists like Federico Fellini and Michelangelo Antonioni, but also by the second generation of auteurs to succeed these two artists. Among members of that first generation we may count Ermanno Olmi, with his compassionate studies of working-class life like 'Il Posto' (1961), and Francesco Rosi, with his vigorous attacks on the abuse of power such as 'Salvatore Giuliano' (1961). They are joined, among others, by Pier Paolo Pasolini ('Accattone', 1961), Vittorio De Seta ('Banditi a Orgosolo', 1961), Marco Bellocchio ('I pugni in tasca', 1965), and the Taviani brothers, Vittorio and Paolo ('Padre Padrone', 1977). And these filmmakers themselves have been followed by Gianni Amelio ('Stolen Children', 1990), Nanni Moretti ('The Mass Is Ended', 1988), Giuseppe Tornatore ('Cinema Paradiso', 1988), and Maurizio Nichetti ('The Icicle Thief', 1989). From this diverse group, 'After Neorealism: Italian Filmmakers and Their Films' includes interviews with, and essays about, Olmi, Pasolini, Amelio, and Moretti, with pieces as well on such seminal figures as Visconti, Fellini, and Antonioni. Also included are a long, contextualizing introduction, filmographies of the directors treated in this book, and bibliographies of books about them as well as about Italian cinema in general.
